فروکاست به‎مثابه ایدئولوژی نئولیبرال متاخر با ابتنا بر آرا بیونگ چول هان (مطالعه موردی فیلم در روزگار ما اثر هونگ سانگ سو)

پژوهش حاضر با رویکردی انتقادی و با اتکا به آراء فیلسوف کره‎ای آلمانی معاصر، بیونگ  چول هان، به واکاوی مفهوم «فروکاست»به‎مثابه تجلی ایدئولوژی نئولیبرالیسم متاخر در فیلم «در روزگار ما»، می‎پردازد. مسئله اصلی پژوهش، تبیین چگونگی تقلیل مفاهیم بنیادین زیست‎جهان (نظیر زمان، روایت و تجربه) در عصر دیجیتال و بازنمایی این وضعیت در فرم و محتوای فیلم مورد بررسی است. در «جامعه دستیابی» که هان توصیف می‎کند، فشارهای انضباطی جای خود را به اجبار درونی «توانستن» داده‎اند و این تغییر پارادایم، منجر به ظهور پدیده‎هایی چون «شفافیت اجباری»، «گسست زمان روایی» و «فقر تجربه» شده است. این تحقیق با روش توصیفی  تحلیلی و بهره‎گیری از منابع کتابخانه‎ای، استدلال می‎کند که فیلم «در روزگار ما» نه صرفا یک اثر هنری مینیمال، بلکه آیینه‎ای تمام‎نما از بحران‎های وجودی سوژه مدرن است. یافته‎ها نشان می‎دهند که سانگ سو با حذف روایت کلاسیک و نمایش روزمرگی‎های تکراری و گسسته، «بحران روایت» را عینیت می‎بخشد؛ جایی که شخصیت‎ها نه در یک پیوستار تاریخی، بلکه در لحظات آنی مصرف مانند غذا، الکل و حیوان خانگی زیست می‎کنند. تحلیل فیلم نشان می‎دهد که چگونه راز و فاصله به مثابه شروط حصول معنا جای خود را به شفافیت و پورنوگرافی اطلاعات داده‎اند و سوژه‎ها به جای تجربه عمیق، با انباشتی از رویدادهای گذرا مواجه‎اند. این تحقیق با هدف تبیین چگونگی بازتولید این اندیشه‎ها در سینما و نمایش انسان «جامعه دستیابی» که از سوی هان توصیف شده، انجام شده است. نتیجه‎گیری پژوهش نشان می‎دهد که این فیلم نه یک نقد صریح و تقابلی، بلکه آینه‎ای تمام‎نما از عملکرد پنهان و ناخودآگاه «فروکاست به مثابه ایدئولوژی» است. سانگ‎سو انسانی را تصویر می‎کند که در توهم آزادی «جامعه دستیابی» به سر می‎برد، اما در واقع بی‎آنکه بداند، در زندان یک نظام معنازدا گرفتار شده است؛ نظامی که در آن حتی زبان (در مقام آشکارکننده حقیقت) از کارکرد اصیل خود ساقط شده و به ابزاری تقلیل‎یافته برای تداوم روزمرگی بدل گردیده است. بدین‎سان، اثر هنری به جای ایجاد گسست و رهایی، عملا به مکانیزمی پنهان برای عادی‎سازی خوداستثماری روان و پذیرش منفعلانه زیست فاقد معنا تبدیل می‎گردد.

کلیدواژه ها:

بیونگ چول هان ، سینما ، زمان مندی ، بحران روایت ، جامعه دستیابی ، فقر تجربه