اقتصاد سیاسی بین الملل روابط نفتی ایران و عربستان در پرتو رقابت چین و ایالات متحده بر اساس نظریه بازی ها

دولت‎ها با توجه به اهداف ملی و مقتضیات ژئوپلیتکی و ژئواکونومیکی برای تحقق منافع ملی خود اقدام می‎کنند. این اقدام در محیطی پویا رخ می‎دهد زیرا تصمیمات و کنش‎های سایر کنش‎گران می‎تواند بر نوع رفتار دولت تاثیر گذاشته و این کنش‎گری پویا دولت را به سمت نقطه بهینه رهنمون می‎سازد. این نوع کنش‎گری را می‎توان در روابط نفتی ایران و عربستان نیز مشاهده نمود. روابط نفتی ایران و عربستان در محیطی رخ می‎دهد که دو کنش‎گر مهم فرامنطقه‎ای یعنی ایالات متحده و چین بر آن تاثیرگذار هستند. پژوهش حاضر با بهره‎گیری از رهیافت نظریه بازی به تحلیل کنش و واکنش روابط نفتی بین ایران و عربستان پرداخته است. یافته‎ها نشان می‎دهند هم در حالت ایستا و هم در حالت پویا، تداوم غنی‎سازی می‎تواند جزئی از راهبرد غالب ایران باشد. اگر ایران در چارچوب یک توافق یا از طریق ارتقای سطح قدرت ملی و بازدارندگی بتواند ضمن حفظ توان غنی‎سازی و همچنین ارتقای سطح کنش‎گری خود در منطقه و نظام بین‎المللی و همچنین ایجاد توازن در سیاست خارجی خود بتواند ایالات متحده و دولت‎های غربی را در موقعیتی قرار دهد که آن ها مجبور به الغا یا تخفیف جدی تحریم‎ها بر ضد ایران شوند حالت بهینه برای ایران حاصل خواهد شد. در این حالت با حفظ فروش بالای نفت به چین، ایران می‎تواند حداکثر امتیاز را بر اساس نظریه بازی‎ها در روابط نفتی خود با عربستان سعودی کسب کند.

کلیدواژه ها:

روابط نفتی ، غنی‎سازی هسته‎ای ، ایران ، عربستان ، ایالات متحده آمریکا