تاثیر یک دوره برنامه تمرینی تعادلی تکلیف منفرد و دوگانه بر تعادل، عملکرد شناختی و ترس از افتادن در سالمندان بهبودیافته کرونایی وابسته به نیروهای مسلح

زمینه و هدف: این پژوهش با هدف بررسی تاثیر تمرینات تعادلی به دو شیوه تکلیف منفرد  و تکلیف دوگانه بر تعادل، عملکرد شناختی و ترس از افتادن سالمندان بازنشسته نیروهای مسلح بهبودیافته از کووید‑۱۹ انجام شد. جامعه آماری شامل مردان بازنشسته ۶۰ تا ۸۰ ساله استان کرمان در سال ۱۴۰۲ بود که ۴۵ نفر به صورت در دسترس انتخاب و به طور تصادفی در سه گروه تمرین تکلیف منفرد، تمرین تکلیف دوگانه و گروه کنترل قرار گرفتند. برنامه تمرینی به مدت چهار هفته و هر هفته سه جلسه ۴۵ دقیقه ای اجرا شد. روش ها: ابزارهای پژوهش شامل آزمون تعادلی برگ (BBS)، آزمون زمان راه رفتن و نشستن (TUG)، آزمون زمان واکنش سریالی (SRTT) و پرسشنامه ترس از افتادن بود. داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس و آزمون تعقیبی شفه تحلیل شد. یافته ها: یافته ها نشان داد که هر دو روش تمرینی به طور معناداری باعث بهبود تعادل، عملکرد شناختی و کاهش ترس از افتادن نسبت به گروه کنترل شدند (۰/۰۵P<) همچنین، گروه تمرین تکلیف دوگانه در مقایسه با گروه تکلیف منفرد، بهبود بیشتری در سرعت راه رفتن تحت شرایط دوگانه، زمان واکنش سریالی و کاهش ترس از افتادن نشان داد (۰/۰۵P<) با این حال، در آزمون تعادلی برگ تفاوت معناداری بین دو گروه تمرینی مشاهده نشد (۰/۰۵P<). نتیجه گیری: به طور کلی، تمرینات تعادلی به ویژه به شیوه تکلیف دوگانه می تواند به عنوان یک راهبرد موثر برای بهبود عملکرد حرکتی و شناختی و کاهش ترس از افتادن در سالمندان بهبودیافته از کووید‑۱۹ مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

Single-Task ، Dual-Task ، Fear of Falling ، Reaction Time ، Aging ، COVID ۱۹ ، Balance Training ، Retired Armed Forces ، تکلیف منفرد ، تکلیف دوگانه ، ترس از افتادن ، زمان واکنش ، سالمندی ، کووید‑۱۹ ، تمرینات تعادلی ، بازنشستگان نیروهای مسلح