اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر بهبود رضایت زناشویی و شفقت به خود در زوجین ناسازگار*

افزایش تعارضات زناشویی و نیاز به مداخلات روان شناختی موثر، توجه پژوهشگران را به رویکردهای نوین درمانی جلب کرده است. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر بهبود رضایت زناشویی و شفقت به خود در زوجین ناسازگار انجام شد. این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، شبه آزمایشی با طرح پیش آزمون–پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه زوجین ناسازگار مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر قائن در شش ماهه نخست سال ۱۴۰۴ بود. از میان این جامعه، با استفاده از روش نمونه گیری دردسترس و به صورت هدفمند، تعداد ۲۰ زوج به صورت تصادفی انتخاب و در دو گروه آزمایش (۱۰ زوج) و کنترل (۱۰ زوج) جایگزین شدند. برای گردآوری داده ها از دو ابزار استاندارد شامل پرسشنامه شفقت ورزی به خود (نف، ۲۰۰۳: ۲۳۰) و پرسشنامه رضایت زناشویی انریچ (اولسون و همکاران، ۱۹۸۹: ۱۵) استفاده شد. گروه آزمایش طی ۱۰ جلسه ۴۵ دقیقه ای تحت درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد قرار گرفتند، در حالی که گروه کنترل هیچ مداخله ای دریافت نکرد. داده ها با استفاده از روش های آمار توصیفی و استنباطی و با بهره گیری از آزمون تحلیل کوواریانس در نرم افزارSPSS  نسخه ۲۸ تحلیل شدند. یافته ها نتایج نشان داد درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد موجب افزایش معنادار          (۰۰۰۱/۰P=) رضایت زناشویی و شفقت به خود در زوجین ناسازگار شده است. اندازه اثر نشان داد این درمان بیشترین تاثیر را بر شفقت به خود (۹۳۶/۰) نسبت به رضایت زناشویی (۸۸۵/۰) داشته است. بر اساس یافته ها می توان نتیجه گرفت که درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد نقشی موثر در بهبود رضایت زناشویی و شفقت به خود ایفا می کند و می تواند به عنوان یک رویکرد مداخله ای کارآمد در مراکز مشاوره خانواده مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد ، رضایت زناشویی ، شفقت به خود ، زوجین ناسازگار