مولفه های سبک اعترافی در«اعتراف باز» شهلا زرلکی و بازنمایی مسائل اجتماعی مرتبط با زنان و خانواده در آن

ادبیات اعترافی، گونه ای ادبی است که اندیشه ها و جزئیات پنهان زندگی شخصی و اندیشه های نویسنده را به صراحت تبیین می کند. از آن جا که بسیاری از کنش ها و واکنش های انسان تحت تاثیر وقایع و سنت های رایج اجتماعی است؛ پس اعترافات افزون بر انعکاس اندیشه ها و درونیات فرد، اوضاع اجتماعی و ایدئولوژی های پنهان جامعه اعتراف کننده را نیز بازتاب می دهد و می تواند محملی برای شناخت جامعه نویسنده باشد. مقاله حاضر، مولفه های سبک اعترافی و بازتاب موضوعات اجتماعی مربوط به زنان در کتاب اعتراف باز شهلا زرلکی را بررسی می کند. نگارندگان می کوشند به شیوه توصیفی- تحلیلی مبتنی بر متن اعتراف باز به این پرسش ها پاسخ دهند که کدام مولفه­های ادبیات اعترافی در خود زندگینامه اعترافی زرلکی یافت می­شوند؟ و زرلکی چگونه با عبور از برخی محدودیت های اجتماعی، خویشتن پرتلاطم و روحیه سرکش و مقاوم، اما لبریز از لطافت زنانه را تبیین کرده است؟ یافته ها نشان می دهد زرلکی کوشیده است در خود زندگینامه اعترافی خویش با روش­های خاطره­گویی و قصه گویی و با محوریت مولفه های اساسی ادبیات اعترافی؛ از قبیل ارتباط با بستر تاریخی و بیان حوادث، بازگشت درونی و ارزیابی مداوم «خود»، بیان جنبه های پنهان زندگی، تبیین تجارب زیسته خویش و سنت­های فرهنگی، انعکاس تاثیر زمان و مکان بر شکل گیری هویت راوی، خوانش بدن و رسیدن به خودشناسی؛ اعترافات دوره کودکی تا هجده­سالگی خود را که موضوعات اجتماعی زنان؛ مثل زنانگی؛ عوامل شخصی، خانوادگی و فرهنگی آزاردهنده زنان در جامعه؛ توجه به پیشینه تاریخی و اصالت خانوادگی، اشاره به فقدان رابطه عاطفی بین همسران، سکوت تحمیلی و... را بازنمایی می­کند با زبان صمیمی، جزئی نگری، ساختار پرسشی و استفاده از زاویه دید اول شخص تبیین کند.