مفهوم ذی نفعی در اعتراض به آرای کمیسیون ماده ۱۰۰ قانون شهرداری ها با تاکید بر رویه هیئت عمومی دیوان عدالت اداری

دیوان عدالت اداری به مثابه ایجادکننده نظم قضایی اداری در جمهوری اسلامی ایران، نقشی بی بدیل در توسعه اصول حقوق اداری و رعایت حقوق بشر و شهروندی در رویه اداری ایفا می کند. از جمله موارد صلاحیت دیوان عدالت اداری، رسیدگی به آرای قطعی صادره از مراجع اختصاصی اداری است که آرای کمیسیون ماده ۱۰۰ قانون شهرداری ها را نیز شامل می شود. همچنین از لوازم طرح شکایت و اعتراض در دیوان عدالت اداری حسب تصریح قانونی، مفهوم «ذی نفع» بودن شاکی است. از آنجا که بررسی رویه قضایی موجود می تواند به درک هرچه بهتر موضوع و تحولات مفهومی آن در نظام حقوقی، یاری رساند، در این پژوهش با استفاده از روش توصیفی تحلیلی و کتابخانه ای در پی بیان پاسخ به این پرسش هستیم که رویه هیئت عمومی دیوان عدالت اداری در خصوص مفهوم ذی نفع بودن شاکی در اعتراض به آرای کمیسیون ماده ۱۰۰ قانون شهرداری ها به چه نحوی بوده است؟ یافته های پژوهش حکایت از این دارد که آرای وحدت رویه هیئت عمومی عموما تاییدکننده رویه نسبتا مضیق موجود از مفهوم ذی نفع در شعب دیوان است لیکن برخی از آرا از جمله رای وحدت رویه شماره ۱۱۵ مورخ ۲۳/ ۰۲/ ۱۳۹۲ می تواند به عنوان مبنایی برای انقلاب در مفهوم ذی نفع در اعتراض به آرای کمیسیون ماده ۱۰۰ محسوب شود. این امر در صورتی امکان پذیر است که با پذیرش «دعاوی منفعت عمومی» در رویه قضایی دیوان عدالت اداری و یا در اصلاحات قانونی، به سمت پذیرش مفاهیم عام از «ذی نفع» بودن شاکی در دعاوی اداری حرکت کنیم.

کلیدواژه ها:

ذی نفع ، کمیسیون ماده ۱۰۰ ، دیوان عدالت اداری ، رویه قضایی