تحلیل دامنه صلاحیت کمیسیون ماده ۱۰۰ در مواجهه با تخلفات پارکینگ: مطالعه ای در آرای دیوان عدالت اداری

تخلفات مرتبط با پارکینگ، شامل عدم احداث یا غیرقابل استفاده بودن آن، از پرتکرارترین دعاوی در کمیسیون های ماده ۱۰۰ قانون شهرداری به شمار می روند. با وجود تصریح تبصره ۵ این ماده به امکان «اخذ جریمه»، این پرسش اساسی مطرح است که آیا کمیسیون می تواند در قبال چنین تخلفاتی، رای به «تخریب»—که شدیدترین ضمانت اجرا است—صادر کند؟ این مقاله با روش توصیفی-تحلیلی و با مطالعه آرای دیوان عدالت اداری و نظریات مشورتی اداره کل حقوقی قوه قضائیه، به واکاوی این مسئله می پردازد. یافته های تحقیق نشان می دهد که با استناد به حکم عام تبصره ۱ ماده ۱۰۰ و اصل صلاحیت تخییری کمیسیون، صدور رای تخریب در این موارد، هرچند به صراحت در تبصره ۵ نیامده، اما از نظر حکمی جایز است. با این حال، اعمال این صلاحیت، تابع احراز «ضرورت» ناشی از مغایرت با اصول ثلاثه شهرسازی و رعایت «اصل تناسب» و «برابری» است. در مقابل، این پژوهش به این نتیجه می رسد که کمیسیون فاقد صلاحیت برای صدور رای مستقیم مبنی بر «اصلاح» پارکینگ است و نهایتا می تواند با اعطای مهلت، زمینه رفع تخلف را فراهم آورد. در نهایت، الگویی کاربردی ارائه می شود که بر اساس آن، انتخاب بین جریمه و تخریب، باید بر مبنای ارزیابی عینی عوامل موثری چون موقعیت محلی، تراکم و بار ترافیکی صورت پذیرد، نه سلیقه شخصی.

کلیدواژه ها:

Article ۱۰۰ Commission ، Violation ، Parking ، Demolition ، Proportionality ، کمیسیون ماده صد ، تخلف ، پارکینگ ، تخریب ، تناسب