مبارزه با فساد مالی؛ آسیب شناسی صلاحیت های دیوان عدالت اداری و سازمان بازرسی کل کشور

فساد مالی تقدم منافع خصوصی بر منافع عمومی و نوعی سوءاستفاده از قدرت و اختیارات قانونی به­منظور تامین منافع شخصی است که عوامل مختلفی مانند عدم نظارت مطلوب می­تواند در ایجاد آن موثر باشد. سوال این است که آیا دستگاه­های نظارتی قوه قضائیه می­توانند در پیدایش یا گسترش فساد مالی نقش داشته باشند؟ با استفاده از منابع کتابخانه­ای و به روش توصیفی و تحلیلی ضمن پاسخ مثبت به سوال مذکور گفته شده باید مراجع نظارتی آسیب­شناسی شوند؛ زیرا نظارت دیوان عدالت اداری و سازمان بازرسی کل کشور به­نحو مطلوب صورت نمی­گیرد؛ از یک طرف نظارت دیوان موکول به طرح دعوی اشخاص حقوق خصوصی و عمدتا حول محور دعوای ابطال می­باشد ضمن این­که دیوان در رسیدگی به دعاوی اداری صلاحیت عام نداشته و تبصره ماده ۱۲ قانون دیوان دایره­ی رسیدگی این نهاد را محدود نموده است از طرف دیگر نظارت سازمان بازرسی کل کشور از جهت ضمانت اجرا ضعیف و وابستگی آن به قوه قضائیه محل تامل می­باشد، همچنین ارائه گزارش به مقامات ذیصلاح توسط سازمان مزبور با نظارت موردنظر قانونگذار اساسی فاصله معناداری دارد که برای رفع این مشکلات بازطراحی ساختار و صلاحیت مراجع نظارتی با تاکید بر نظارت خودکار ضرورت دارد و گرنه خود نهادهای نظارتی معیوب عاملی در جهت کمک به گسترش فساد است.

کلیدواژه ها:

financial corruption ، supervision ، Administrative Court of Justice ، General Inspection Organization ، automatic supervision. ، فساد مالی ، نظارت ، دیوان عدالت اداری ، سازمان بازرسی کل کشور ، نظارت خودکار.