تحول دولت مقررات گذار در پرتو ظهور کسب و کارهای نوپا

«دولت مقررات­گذار»، یکی از رایج­ترین نظریه­ها در تبیین رابطه دولت و فعالیت­های اقتصادی است. در این نظریه، دولت بدون مباشرت مستقیم در عرصه­های اقتصادی، از طریق وضع یک سری استانداردها و مقررات، نظارت بر اجرای آن­ها و در مواردی، صدور مجوز، اقدام به پایش فضای اقتصادی می­کند. با این حال، در یک دهه اخیر و با ظهور کسب و کارهای نوپا (استارتاپ­ها)، این نظریه با چالش­ روبه رو شده است. فرهنگ هکری و ابتکار بی­اجازه در میان فعالان استارتاپی موجب شده تا آنان بدون رعایت مقررات و اخذ مجوزها دست به راه اندازی کسب و کار و رشد اقتصادی بزنند و آن­گاه قانون و نهادهای مقررات­گذار می­بایست برای تنظیم­گری فعالیت­های مستقر آنان تلاش کنند. رشد استارتاپ­ها از سویی و تعدیل دیدگاه حاکمیتی از سوی دیگر، موجب شده تا مدل­های مبتنی بر تعامل در خصوص مدیریت کسب و کارهای نوپا جانشین اشکال سنتی پیشین شود؛ اموری که از اسباب ایجاد شق جدید از مقررات گذاری دولت – که به نام حکمرانی تعاملی یا حکمرانی پاسخگو نیز خوانده می­شود- شده است. در مواردی که به هردلیل، این تعامل میان طرفین برقرار نمی­شود، استارتاپ­ها می­کوشند تا از راه­هایی چون لابی­گری و فشار اجتماعی، منافع خود را در برابر سازمان­های مقررات­گذار دولتی تامین کنند.

کلیدواژه ها:

: استارتاپ ، مقررات گذاری ، حکمرانی تعاملی ، لابی گری.