تحلیل سیاست های اشتغال دولت ایران در پرتوی حق های بنیادین کار

با توجه به تعهدات حقوق بشری دولت ها و با عنایت به یکی از رسالت های ILO­ که در مقدمه مقاوله نامه شماره ۱۲۲­ مربوط به سیاست های اشتغال مورد اشاره واقع شده است، این سازمان مکلف به بررسی سیاست های اشتغال دولت های عضو با توجه به مواردی همچون منع تبعیض، انتخاب آزادانه شغل و فرصت های برابر در کار شده است. باید گفت، بند ۳ ماده ۱ مقاوله نامه شماره ۱۲۲ به اتخاذ سیاست های اشتغال با توجه به شرایط خاص هر کشور اشاره می کند، لذا پرسش این است که دولت ایران به عنوان موضوع نظارت این سازمان در رابطه با مقاوله نامه، در این خصوص چه تکلیفی بر عهده دارد و جایگاه حق های بنیادین کار در سیاست های اشتغال دولت ایران کجاست؟ توجه به این موضوع ضروری است که به دلیل پیوستن ایران به مقاوله نامه شماره ۱۲۲ و برخی از مقاوله نامه های مربوط به حق های بنیادین کار و درج این حق ها در اعلامیه اصول و حق های بنیادین کار و اساسنامه ILO، دولت ایران مکلف به رعایت حق های مذکور در سیاست های اشتغال می باشد. لذا، در این مقاله با روش تحلیلی به بررسی جایگاه این حق ها در سیاست های اشتغال دولت می پردازیم.

کلیدواژه ها:

Employment Policy ، Fundamental Rights at Work ، Technical and Vocational Education ، Entrepreneurship ، Convention No. ۱۲۲ ، Worker and Employer Organization. ، سیاست اشتغال ، حق های بنیادین کار ، آموزش فنی و حرفه ای ، مقاوله نامه شماره ۱۲۲ ، سازمان های کارگری و کارفرمایی.