شیوع استافیلوکوک اورئوس مقاوم به متیسیلین و تعیین ویژگیهای مولکولی سویه های MRSA جدا شده از بیماران بستری در بیمارستان های شهرهای بزرگ

سابقه و هدف: شیوع استافیلوکوک اورئوس به عنوان یکی از شایع ترین پاتوژن های بیمارستانی سالانه در حال افزایش بوده و در حال تبدیل شدن به یک نگرانی عمده سلامت عمومی است. یکی از تهدیدهای جدی مرتبط با جدایه های بالینی MRSA نبود اطلاعات در مورد ویژگی های مولکولی این جدایه هاست. هدف از این مطالعه شناسایی ژن های کدکننده مقاومت و خصوصیات مولکولی سویه های MRSA جدا شده از بیماران بستری در بیمارستان در سال ۱۳۹۷ بود. مواد و روش ها: در طول یک مطالعه ۱۰ ماهه تعداد ۱۱۲ سویه MRSA جدا شده از بیماران بستری در بیمارستان بررسی شدند. مقاومت آنتی بیوتیکی ایزوله ها به روش دیسک دیفیوژن و میکروبراث دایلوشن بررسی شد. تکنیک PCR برای شناسایی ژن های کد کننده مقاومت انجام شد. تایپ های مختلف SCCmec به وسیله multiplex PCR آنالیز شد. یافته ها: نتایج تست حساسیت میکروبی نشان داد که ۹۱.۱ درصد از ایزوله ها به پنی سیلین، ۶۵.۲ درصد به سفتریاکسون، ۶۳.۴ درصد به اریترومایسین، ۵۶.۳ درصد به کانامایسین، ۵۲.۷ درصد به کلیندامایسین، ۵۰ درصد به آمیکاسین، ۴۵.۵ درصد به جنتامایسین، ۲۶.۸ درصد به توبرامایسین و ۱۸.۸ درصد به کوئینوپریستین-دالفوپریستین، ۱۱.۶ درصد به تریموتریم سولفامتوکسازول مقاومت داشتند. بیشترین ژن مقاومت متعلق به ant(۳'')-Ia (۶۲.۳ درصد) و پس از آن aac(۶')-Ie-aph(۲'')-Ia (۵۸.۵ درصد)، ermC (۳۶ درصد)، ermA (۳۵.۷ درصد)، mecA (۲۴.۱ درصد)، msrA (۱۷ درصد) و ermB (۱۰ درصد) بود. شایع ترین تایپ SCCmec تایپ سه (۵۳.۶ درصد) و سپس تایپ یک (۲۳.۲ درصد)، تایپ چهار (۱۴.۳ درصد) و تایپ دو (۸.۹ درصد) بود. سویه های با مقاومت سطح بالا نسبت به موپیروسین متعلق به SCCmec تایپ سه (۱۴.۵ درصد)، تایپ چهار (۴.۴ درصد) و تایپ یک (۰.۹ درصد) بودند، در حالی که تمامی ایزوله های با مقاومت سطح پایین نسبت به موپیروسین متعلق به تایپ سه بودند. نتیجه گیری: به نظر می رسد یک تنوع ژنتیکی در بین سویه های در حال چرخش در بیمارستان های مورد مطالعه وجود داشت که نیاز به اجرای سیاست کنترل عفونت مناسب برای کاهش انتشار تایپ های MRSA مقاوم به چند دارو را تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

استافیلوکوک اورئوس ، استافیلوکوک اورئوس مقاوم به متیسیلین ، SCCmec