بررسی و مقایسه مقاومت مکانیکی بتن با الیاف بازالتی و سبک دانه های پرلیت و تعیین درصد بهینه برای آنها مقاومت فشاری بتن

در سال های اخیر استفاده از انواع مختلف الیاف و سبک دانه ها در بتن افزایش رو به رشدی داشته است و هر نوع خاص از الیاف موجب بهبود ویژگی مشخصه ای از بتن می گردد. از آنجا که یکی از روش های تولید بتن سبک استفاده از دانه های سبک می باشد و با توجه به نقش این دانه ها در مقاومت، ارائه طرح اختلاط بهینه برای بتن های سبک دانه اهمیت دارد. از سوی دیگر حفظ منابع طبیعی مصالح سنگی و کاهش اثرات مخرب زیست محیطی ما را به سمت استفاده از سنگدانه های مصنوعی سوق می دهد. از زمان های قدیم نمونه های زیادی از کاربرد بتن سبک مشاهده شده است. از این رو در این پژوهش تاثیر الیاف بازالت بر خواص مکانیکی بتن سبک حاوی سبک دانه های پرلیتی بررسی شده است. الیاف بازالت مصرفی به طول ۶ میلی متر و به میزان ۰.۱، ۰.۲ و ۰.۳ درصد از حجم کل مخلوط بتن مورد استفاده قرار گرفتند. همچنین با استفاده از الیاف بازالتی که دارای طول ۱۲ میلی متر و قطر آن به طور میانگین ۱۰ میکرون است که از مقاومت حرارتی بالا و جذب صدا برخوردار بوده و به میزان ۰، ۲ و ۵ درصد وزن سیمان در طرح اختلاط می باشد استفاده شده است. در نهایت اثر آب مغناطیسی و الیاف بازالت و سبک دانه های پرلیتی بر روی خواص بتن از قبیل مقاومت فشاری در آزمایشگاه مورد بررسی قرار گرفته است. در نهایت مقدار درصد الیاف و اثر الیاف بر خواص مکانیکی بتن مورد بحث و بررسی قرار گرفت. نتایج پژوهش نشان داد که با افزایش مغناطیس آب وزن مخصوص و مقاومت فشاری بتن افزایش می یابد. همچنین با افزایش سبک دانه های پرلیتی و بازالت با افزایش درصد الیاف از صفر به ۲ درصد مقاومت فشاری نسبت به الیاف بازالتی افزایش کمتری داشته و در زمان اجرا احتمال ترک های مویه بیشتری داشته است. لذا با توجه به آزمایشات انجام گرفته درصد بهینه الیاف بازالتی و پروپیلن به ترتیب ۲ و الیاف پلیمری ۱.۵ درصد می باشد.

کلیدواژه ها:

بتن ، سبک ، مقاومت فشاری ، الیاف بازالتی ، الیاف پلیمری pp ، درصد بهینه