تبیین نسبت میان لایه های بنیادین فلسفی (هستی، معرفت، انسان) با رویکردهای روش شناختی در تعلیم و تربیت بر اساس آراء ویتگنشتاین

* ، چکیدههدف اصلی این پژوهش، تبیین نسبت میان لایه های بنیادین فلسفی شامل هستی شناسی، معرفت شناسی و انسان شناسی با روش شناسی تربیتی در اندیشه ویتگنشتاین متاخر است. مسئله اساسی تحقیق بر این محور استوار است که چگونه مبانی فلسفی می توانند به یک مدل عملی در روش شناسی تدریس و یادگیری منجر شوند. روش پژوهش در این مطالعه، توصیفی-تحلیلی با رویکرد تحلیل دستوری است. یافته های پژوهش نشان می دهد که در لایه هستی شناختی، تربیت به مثابه ورود به یک صورت زندگی تلقی می شود که در آن واقعیت های آموزشی نه امور انتزاعی، بلکه قراردادهای زیسته هستند. در لایه معرفت شناسی، یادگیری به عنوان توانایی پیروی از قاعده در بازی های زبانی تبیین شده و از نگاه بازنمایی گرایانه فاصله می گیرد. همچنین در لایه انسان شناختی، یادگیرنده موجودی اجتماعی تعریف می شود که هویت او در گرو تعاملات زبانی است. نتیجه گیری پژوهش حاکی از آن است که روش شناسی تربیتی حاصل از این پیوند، بر درمانگری زبانی، نمایش شفاف و ایجاد تغییر منظر در یادگیرنده استوار است. این رویکرد در افق سال ۲۰۲۶، مربی را از یک انتقال دهنده دانش به یک معمار فضای امکان تبدیل می کند که وظیفه اش وضوح بخشی به مرزهای زبان و جهان دانش آموز است‎.‎

کلیدواژه ها:

ویتگنشتاین ، روش شناسی تربیتی ، هستی ، معرفت ، انسان ، لایه های فلسفی