نقش ورزش در پرورش شخصیت و افزایش اعتمادبه نفس دانش آموزان

ورزش و فعالیت بدنی یکی از عوامل موثر بر رشد همه جانبه کودکان و نوجوانان است. ورزش علاوه بر تاثیر بر سلامت جسمانی، می تواند در رشد روانی، عاطفی و اجتماعی دانش آموزان نیز نقش داشته باشد. مدرسه به عنوان یکی از مهم ترین محیط های تربیتی، فرصت مناسبی برای آموزش فعالیت های ورزشی و ایجاد نگرش مثبت نسبت به ورزش فراهم می کند. فعالیت های ورزشی می توانند از طریق ایجاد احساس موفقیت، افزایش خودکارآمدی، تقویت روابط اجتماعی، مسئولیت پذیری و آشنایی با نظم و قانون، به رشد شخصیت دانش آموزان کمک کنند. پژوهش های انجام شده در ایران نیز ارتباط ورزش و مولفه هایی مانند اعتمادبه نفس، خودکارآمدی و انگیزش ورزشی را مورد توجه قرار داده اند (واعظ موسوی و همکاران، ۱۳۸۷؛ مدادی نانسا و همکاران، ۱۴۰۴). همچنین اسناد و منابع آموزشی وزارت آموزش وپرورش بر نقش تربیت بدنی در رشد جسمانی، شناختی، عاطفی اجتماعی و روانی حرکتی دانش آموزان تاکید دارند (دهنوی و همکاران، ۱۳۹۸). ورزش علاوه بر افزایش آمادگی جسمانی و حفظ سلامت بدن، می تواند از طریق ایجاد فرصت برای تجربه موفقیت، تلاش، همکاری و رقابت سالم، موجب تقویت اعتمادبه نفس و احساس توانمندی دانش آموزان شود. همچنین حضور در فعالیت های ورزشی به دانش آموزان کمک می کند مهارت هایی مانند مسئولیت پذیری، نظم، پشتکار، رعایت قوانین، احترام به دیگران و کار گروهی را یاد بگیرند. از سوی دیگر، مشارکت در فعالیت های ورزشی می تواند دانش آموزان را با موقعیت های مختلفی مانند موفقیت و شکست روبه رو کند و به آنان بیاموزد که برای دستیابی به اهداف خود تلاش کنند و در برابر مشکلات و شکست ها تسلیم نشوند. نقش معلم تربیت بدنی در این زمینه بسیار مهم است؛ زیرا نحوه آموزش، تشویق، ارزشیابی و ایجاد فضای مناسب در کلاس می تواند بر نگرش دانش آموز نسبت به ورزش و توانایی های خودش تاثیر بگذارد.

کلیدواژه ها:

ورزش ، تربیت بدنی ، دانش آموزان ، اعتمادبه نفس ، خودکارآمدی