احساس تعلق دانش آموزان به کلاس درس کار و فناوری: بررسی سطح احساس تعلق، ویژگی های گویه ها و پایایی مقیاس در دانش آموزان دختر پایه هشتم

احساس تعلق دانش آموز به کلاس درس یکی از مولفه های مهم تجربه آموزشی است و می تواند با کیفیت رابطه دانش آموز و معلم، مشارکت در فرایند یادگیری و تجربه مثبت از محیط آموزشی ارتباط داشته باشد. هدف پژوهش حاضر، بررسی وضعیت احساس تعلق دانش آموزان به کلاس درس کار و فناوری از دیدگاه خود آنان و شناسایی مولفه های نیازمند توجه بیشتر برای بهبود فضای یادگیری بود. پژوهش حاضر از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، توصیفی تحلیلی است. جامعه مورد مطالعه شامل کلیه دانش آموزان دختر پایه هشتم شهرستان بیرجند در سال تحصیلی ۱۴۰۵-۱۴۰۴ بود که با توجه به دسترسی پژوهشگر، ۱۳۱ دانش آموز برای درس کار و فناوری در مطالعه شرکت کردند. برای گردآوری داده ها از نسخه فارسی پرسشنامه ۹ گویه ای احساس تعلق به کلاس درس آلن و مکنزی (۲۰۱۳) استفاده شد. داده ها با استفاده از شاخص های آمار توصیفی، آلفای کرونباخ و آزمون‎ t ‎تک نمونه ای تحلیل شدند. میانگین کلی احساس تعلق ۹۹۳/۳ از ۵ به دست آمد. آلفای کرونباخ ۸۱۸/۰ نشان دهنده همسانی درونی مناسب ابزار در این نمونه بود. میانگین گویه ها نشان داد بالاترین ارزیابی مربوط به گویه "معلم اجازه می دهد نظر و ایده هایم را در کلاس بیان کنم" با میانگین ۴۱/۴ و پایین ترین ارزیابی مربوط به گویه " معلمم به من اهمیت می دهد و حاضر است خارج از موضوعات درسی هم به حرف هایم گوش دهد و حمایتم کند" با میانگین ۴۰/۳ بود. آزمون‎ t ‎تک نمونه ای نیز تفاوت معنادار میانگین کلی و نقطه میانی مقیاس را نشان داد. یافته ها بیانگر سطح مطلوب احساس تعلق به کلاس در درس کار و فناوری است.

کلیدواژه ها:

احساس تعلق به کلاس ، رابطه معلم و دانش آموز ، درس کار و فناوری ، محیط یادگیری ، مشارکت دانش آموز.