مقایسه اثربخشی آموزش مبتنی بر هوش مصنوعی و آموزش سنتی بر یادگیری عناصر و کیفیات بصری هنرجویان هنرستان

گسترش روزافزون فناوری های نوین و ظهور ابزارهای مولد در حوزه هوش مصنوعی، رویکردهای آموزشی در رشته های هنری را با تحولات بنیادین مواجه ساخته است. یادگیری عناصر بصری (نظیر نقطه، خط، سطح، رنگ و بافت) و کیفیات بصری (نظیر تعادل، ریتم و تناسب) پایه ترین بخش آموزش هنر در هنرستان ها محسوب می شود. پژوهش حاضر با هدف مقایسه اثربخشی آموزش مبتنی بر هوش مصنوعی مولد تصویر و آموزش سنتی (کارگاهی و دستی) بر میزان یادگیری و درک هنرجویان هنرستان تدوین شده است. روش تحقیق در این مطالعه، توصیفی-تحلیلی و تطبیقی بوده و گردآوری اطلاعات با تکیه بر بررسی نظام مند منابع کتابخانه ای، مقالات علمی معتبر و تحلیل اسناد آموزشی اخیر انجام گرفته است. یافته های پژوهش نشان می دهد که آموزش سنتی با تقویت مهارت های حسی-حرکتی، ارتباط فیزیکی با مواد و درک شهودی، نقش غیرقابل انکاری در پختگی ذهن هنرجو دارد؛ اما در عین حال، زمان بر بوده و امکان آزمون و خطای سریع را محدود می کند. در مقابل، آموزش مبتنی بر هوش مصنوعی با فراهم آوردن امکان تولید سریع ایده ها، ترکیب بندی های متنوع و بررسی آنی پالت های رنگی، موجب افزایش چشمگیر سرعت یادگیری، خلاقیت در ایده پردازی و درک عمیق تر کیفیات بصری در زمان کوتاه تر می شود. با این وجود، اتکای صرف به این ابزارها خطر تضعیف مهارت های دستی و تقلیل خلاقیت اصیل را به همراه دارد. در نهایت، این پژوهش پیشنهاد می دهد که اثربخش ترین الگوی آموزشی در هنرستان ها، رویکردی تلفیقی است؛ به گونه ای که از هوش مصنوعی به عنوان ابزار همفکری و ایده پردازی استفاده شود و اجرای نهایی و درک مادی اثر، با روش های سنتی و کارگاهی صورت پذیرد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی در هنر ، آموزش سنتی هنر ، عناصر و کیفیات بصری ، هنرستان ، پداگوژی هنر ، یادگیری خلاق.