بازشناسی پارادایم های نوین در پیشگیری از فرسودگی شغلی: نقش کلیدی ذهن آگاهی و خودکارآمدی در تعدیل فشارهای سازمانی

هدف پژوهش حاضر بازشناسی و اولویت بندی پارادایم های نوین پیشگیری از فرسودگی شغلی با تاکید بر نقش ذهن آگاهی و خودکارآمدی در تعدیل فشارهای سازمانی در محیط های کاری شهر کرمانشاه بود. پژوهش از نظر هدف کاربردی توسعه ای و از نظر ماهیت اکتشافی و طراحی محور بود و با روش دلفی فازی چندمرحله ای انجام شد. جامعه پژوهش را خبرگان حوزه های مدیریت منابع انسانی، رفتار سازمانی، روان شناسی صنعتی و سازمانی، سلامت شغلی و مشاوره شغلی شهر کرمانشاه تشکیل دادند که از میان آنان ۲۵ نفر تمام مراحل دلفی را تکمیل کردند. داده ها با پرسشنامه محقق ساخته گردآوری و پس از تبدیل ارزیابی های زبانی به اعداد فازی مثلثی، میانگین فازی، امتیاز غیرفازی، درصد توافق و ثبات بین دورها محاسبه شد. یافته ها نشان داد ذهن آگاهی با امتیاز ۰.۹۳ و خودکارآمدی با امتیاز ۰.۹۱ به ترتیب مهم ترین منابع فردی پیشگیرانه بودند. حمایت مدیریتی و سازمانی با ۰.۸۸، مدیریت بارکاری با ۰.۸۶ و تنظیم هیجان با ۰.۸۴ در رتبه های بعدی قرار گرفتند. در میان فشارهای سازمانی نیز حجم کار و فشار زمانی با امتیاز ۰.۹۲، ضعف حمایت مدیریتی با ۰.۸۹ و ابهام و تعارض نقش با ۰.۸۷ بیشترین اهمیت را کسب کردند. میزان توافق خبرگان درباره مولفه های نهایی بین ۷۶% تا ۹۲% بود و اختلاف امتیازات دو دور پایانی از ۰.۰۳ فراتر نرفت. در مجموع، نتایج نشان داد پیشگیری از فرسودگی شغلی مستلزم الگوی چندسطحی است که مدیریت فشارهای ساختاری را با تقویت ذهن آگاهی، خودکارآمدی و سایر منابع روان شناختی کارکنان تلفیق کند. این الگو می تواند مبنایی برای طراحی برنامه های پیشگیرانه و توسعه منابع انسانی در سازمان های شهر کرمانشاه فراهم سازد‎.‎

کلیدواژه ها:

فرسودگی شغلی ، ذهن آگاهی ، خودکارآمدی ، فشارهای سازمانی ، دلفی فازی