تحلیل توسعه نامتوازن و نابرابری فضایی در شهرهای ایران (۱۳۹۰-۱۴۰۰): با تاکید بر تقابل مدرنیته جزیره ای و فقر ساختاری

این پژوهش با هدف تحلیل توسعه نامتوازن و نابرابری فضایی در شهرهای ایران طی دوره ۱۳۹۰ تا ۱۴۰۰ انجام شده است. مسئله اصلی پژوهش، بررسی چگونگی شکل گیری شکاف میان توسعه کالبدی شهرها و تحقق عدالت فضایی در چارچوب مفهوم «مدرنیته جزیره ای» است؛ الگویی که در آن تمرکز سرمایه و امکانات در بخش های محدودی از شهر، به تعمیق نابرابری های فضایی و اجتماعی منجر می شود. پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی–تحلیلی است. داده های پژوهش از طریق مطالعات اسنادی، کتابخانه ای، گزارش های رسمی و منابع علمی گردآوری و با رویکرد تحلیل توصیفی–تحلیلی بررسی شدند. یافته ها نشان می دهد تمرکز فضایی سرمایه، گسترش سوداگری در بازار زمین و مسکن، اولویت یافتن پروژه های کالبدی بر سیاست های عدالت محور و توزیع نامتوازن خدمات شهری، موجب تشدید نابرابری فضایی، گسترش حاشیه نشینی و افزایش شکاف های اجتماعی در شهرهای ایران شده است. نتایج پژوهش بیانگر آن است که دستیابی به توسعه پایدار شهری مستلزم گذار از رویکردهای صرفا کالبدی به برنامه ریزی مبتنی بر عدالت فضایی، توزیع متوازن خدمات، تقویت برنامه ریزی فضایی و مشارکت موثر شهروندان در مدیریت شهری است..

کلیدواژه ها:

توسعه نامتوازن ، مدرنیته جزیره ای ، نابرابری فضایی ، عدالت فضایی ، توسعه شهری.