ارزشیابی برای رشد، نه برای ترس: بررسی تاثیر بازخورد توصیفی بر دانش آموزان ابتدایی
سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 83
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
ICMRE08_036
تاریخ نمایه سازی: 27 مهر 1405
چکیده مقاله:
ارزشیابی یکی از مولفه های اساسی فرایند آموزش و یادگیری است که نحوه اجرای آن می تواند بر نگرش، انگیزش و عملکرد دانش آموزان تاثیر قابل توجهی داشته باشد. در رویکردهای سنتی، تاکید بیش از اندازه بر نمره، مقایسه و نتیجه نهایی گاه موجب ایجاد اضطراب و ترس از ارزشیابی در دانش آموزان می شود؛ در حالی که رویکردهای نوین، ارزشیابی را ابزاری برای حمایت از یادگیری و رشد مستمر می دانند. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر بازخورد توصیفی بر دانش آموزان دوره ابتدایی و تبیین نقش آن در شکل گیری تجربه ای مثبت از ارزشیابی انجام شده است. روش پژوهش، توصیفی تحلیلی و مبتنی بر بررسی منابع و مطالعات مرتبط با ارزشیابی تکوینی، بازخورد توصیفی، انگیزش، خودکارآمدی و خودتنظیمی یادگیری است. بررسی مطالعات نشان می دهد که بازخورد توصیفی، در صورت ارائه به شکل مشخص، سازنده، به موقع و مرتبط با اهداف یادگیری، می تواند توجه دانش آموزان را از نمره و نتیجه به فرایند یادگیری و چگونگی پیشرفت معطوف کند. همچنین این نوع بازخورد با فراهم کردن فرصت برای شناخت نقاط قوت و ضعف، اصلاح خطاها و تعیین مسیر بهبود، می تواند انگیزش یادگیری، اعتماد به توانایی های فردی، مشارکت فعال و مهارت های خودتنظیمی دانش آموزان را تقویت کند. در مقابل، بازخوردهای مبهم، صرفا انتقادی یا مقایسه ای ممکن است آثار نامطلوبی بر نگرش دانش آموز نسبت به یادگیری داشته باشند. بنابراین، بازخورد توصیفی زمانی بیشترین اثربخشی را دارد که در یک محیط آموزشی حمایتگر و رشدمدار ارائه شود و دانش آموز نیز در فرایند ارزیابی و اصلاح عملکرد خود مشارکت داشته باشد. بر این اساس، ارزشیابی می تواند از ابزاری برای ایجاد ترس به فرصتی برای رشد و یادگیری پایدار تبدیل شود.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
حمید بهدانی
فارغ التحصیل کارشناسی آموزش ابتدایی، دانشگاه فرهنگیان شهید باهنر بیرجند