بررسی تاثیر استقرار استاندارد بین المللی گزارشگری مالی ‎ (IFRS۱۷) ‎بر کیفیت گزارشگری مالی شرکت های بیمه

استاندارد بین المللی گزارشگری مالی IFRS۱۷‎ به عنوان یکی از جامع ترین تحولات در حوزه گزارشگری مالی صنعت بیمه، جایگزین استاندارد موقت شماره ۴‎ IFRS شده است. این استاندارد که از ژانویه ۲۰۲۳ در سطح بین المللی لازم الاجرا شده است، با معرفی مدل های نوین اندازه گیری تعهدات بیمه ای و الزامات افشای گسترده تر، در پی ارتقای شفافیت، قابلیت مقایسه و افزایش اعتماد ذی نفعان است.پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر استقرار استاندارد IFRS۱۷‎ بر کیفیت گزارشگری مالی شرکت های بیمه انجام شده است. این پژوهش از نظر روش، توصیفی - تحلیلی بوده و بر مرور نظام مند اسناد تخصصی، استانداردهای بین المللی و پیشینه های علمی معتبر داخلی و خارجی استوار است.یافته های پژوهش نشان می دهد که اجرای این استاندارد، از طریق اندازه گیری تعهدات بیمه ای بر مبنای ارزش فعلی جریان های نقدی آتی، معرفی مفهوم حاشیه سود خدمات قراردادی برای تخصیص نظام مند سود در طول دوره ارائه پوشش بیمه ای، ارتقای سطح افشاهای کمی و کیفی در یادداشت های توضیحی و کاهش نوسانات غیرواقعی سود و زیان، می تواند کیفیت گزارشگری مالی را به طور معناداری بهبود بخشد. افزون بر این، IFRS۱۷‎ زمینه ارتقای مدیریت ریسک، شناسایی به موقع قراردادهای زیان بار و کاهش عدم تقارن اطلاعاتی میان مدیران، سرمایه گذاران و سایر ذی نفعان را فراهم می سازد. با وجود این مزایا، استقرار IFRS۱۷‎ با چالش هایی نیز همراه است؛ از جمله هزینه های قابل توجه توسعه زیرساخت های فناوری اطلاعات و سامانه های اکچوئری پیشرفته، پیچیدگی محاسبات مربوط به نرخ تنزیل و ضرورت آموزش تخصصی نیروی انسانی. این چالش ها، به ویژه در صنعت بیمه ایران، اهمیت برنامه ریزی مرحله ای، تقویت ظرفیت های فنی و حمایت نهادهای ناظر را دوچندان می کند. در پایان، پیشنهادهای کاربردی برای تسهیل فرایند گذار به این استاندارد در شرکت های بیمه و نهادهای نظارتی ارائه می شود.

کلیدواژه ها:

استاندارد بین المللی گزارشگری (IFRS۱۷‎) ، کیفیت گزارشگری مالی ، شرکت های بیمه ، حاشیه سود خدمات قراردادی ، شفافیت مالی ، قابلیت مقایسه.