سبک شناسی شعر عزیز بیرانوند: رویکردی به مولفه های زبانی، ادبی و اندیشگی

عزیز بیرانوند از جمله شاعرانی لک زبانی است که شعر لکی را وارد عرصه جدیدی از زیبایی آفرینی کرده است. این مقاله به بررسی سبکی اشعار عزیز بیرانوند، در سه سطح زبانی، ادبی و فکری می پردازد. روش پژوهش توصیفی- تحلیلی است و داده ها از دو دفتر شعری او، «آو و آگر» و «گرین غم» استخراج شده اند. در سطح زبانی، شعر بیرانوند از تنوع وزنی برخوردار است. قافیه ها بیشتر‎ ‎لکی و ردیف ها بیشتر فعلی هستند. شاعر از صنایع بدیعی مانند تکرار، واج آرایی، جناس و سجع برای تقویت موسیقی درونی بهره می برد. واژه گزینی او متکی بر زبان اصیل لکی است و کمتر از لغات عربی یا فارسی استفاده می کند. ویژگی های نحوی شعرش شامل تقدیم فعل، کاربرد ضمایر اشاره خاص لکی (مثل «ئی» و «ئو») و حروف اضافه خاص (مانند «ئرا» به جای «برای») است. در سطح ادبی، از تشبیه، استعاره، کنایه، اغراق، تلمیح، تضمین، مراعات النظیر، تضاد و تنسیق الصفات استفاده می کند. در سطح فکری، عشق، غم، شکایت، طبیعت، عرفان، تفاخر، خمریه و مدح دیده می شود. این پژوهش نشان می دهد که بیرانوند با تکیه بر زبان اصیل لکی و به کارگیری صنایع ادبی متنوع، سبک شخصی منحصربه فردی را در شعر لکی پایه گذاری کرده است‎.‎

کلیدواژه ها:

عزیز بیرانوند ، سبک شناسی ، سطح زبانی ، سطح ادبی ، سطح فکری.