یادگیری ریاضی از طریق تعامل با محیط؛ بررسی اثر آموزش فضای باز بر عملکرد تحصیلی دانش آموزان

آموزش ریاضی در سال های اخیر از رویکردهای سنتی به سوی روش های فعال، تجربه محور و محیط محور حرکت کرده است. یکی از این رویکردها، آموزش در فضای باز است که با فراهم کردن فرصت تعامل مستقیم دانش آموزان با محیط، زمینه یادگیری عمیق تر، کاربردی تر و پایدارتر مفاهیم ریاضی را فراهم می کند. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثر یادگیری ریاضی از طریق تعامل با محیط بر عملکرد تحصیلی دانش آموزان دوره ابتدایی انجام شده است. این مقاله با روش توصیفی تحلیلی و بر پایه مطالعه منابع علمی و پژوهش های داخلی، به تبیین مبانی نظری آموزش فضای باز، بررسی نقش آن در یادگیری مفهومی ریاضی، افزایش انگیزش تحصیلی، پرورش خلاقیت، تقویت مهارت حل مسئله و بهبود عملکرد تحصیلی دانش آموزان پرداخته است. یافته ها نشان می دهد که استفاده از محیط های طبیعی، فعالیت های عملی، بازی های آموزشی، یادگیری مشارکتی و ارزشیابی های تکوینی، موجب افزایش مشارکت فعال دانش آموزان، تعمیق یادگیری، کاهش اضطراب ریاضی و ارتقای کیفیت یادگیری می شود. همچنین توانمندسازی معلمان، تجهیز محیط های آموزشی، بازنگری در برنامه های درسی و طراحی فعالیت های محیط محور، از مهم ترین پیش نیازهای اجرای موفق آموزش ریاضی در فضای باز محسوب می شوند. بر این اساس، پیشنهاد می شود مدارس ابتدایی با بهره گیری هدفمند از ظرفیت های محیط پیرامون و تلفیق آن با برنامه های آموزشی، زمینه پرورش دانش آموزانی خلاق، علاقه مند به ریاضیات، توانمند در حل مسئله و برخوردار از یادگیری پایدار را فراهم آورند‎.‎

کلیدواژه ها:

آموزش ریاضی ، آموزش در فضای باز ، تعامل با محیط ، یادگیری مفهومی ، انگیزش تحصیلی ، دانش آموزان دوره ابتدایی‎.‎