اسباب و آداب می گساری در شعر حافظ

در شعر حافظ، می و عناصر مرتبط با باده نوشی یکی از مهم ترین نظام های تصویری و معنایی را تشکیل می دهند که علاوه بر کارکرد ظاهری، در سطحی نمادین نیز معانی متنوعی را بازنمایی می کند‎.‎یافته ها نشان می دهد که عناصری همچون ساقی، جام، ساغر، قدح، صراحی، خم، سبو و ایاغ، هر یک بخشی از نظام منسجم باده نوشی را تشکیل می دهند و علاوه بر معنای مادی، دارای دلالت های نمادین هستند. هم چنین فضاهای خرابات و میکده در شعر حافظ از مکان های واقعی فراتر رفته و به نشانه هایی برای نقد زهد ریایی تبدیل شده اند. در کنار این عناصر، حضور مطرب و موسیقی و نیز همنشینی با یاران، ساختار جمعی و پویای بزم را تکمیل می کند و مفهوم صبوحی نیز بعد زمانی و آیینی خاصی به این نظام می بخشد‎.‎در مجموع، نظام باده نوشی در شعر حافظ ساختاری چندلایه و منسجم دارد که در آن عناصر مختلف بزم در تعامل با یکدیگر، بستری برای بیان مفاهیم عاشقانه، عرفانی و انتقادی فراهم می سازند‎.‎

کلیدواژه ها:

حافظ ، شراب ، ساقی ، مطرب ، خرابات