سبک زندگی در شاهنامه فردوسی با رویکرد جامعه شناسی فرهنگی

شاهنامه فردوسی از مهم ترین متون ادبیات فارسی است که بیشتر پژوهش ها آن را از منظر ادبی و تاریخی مورد توجه قرار داده اند.مقاله حاضر می کوشد با رویکردی نوین از منظر جامعه شناسی فرهنگی به این اثر بنگرد و آن را به عنوان سندی زنده برای بازشناسی سبک زندگی ایرانی معرفی کند. جامعه شناسی فرهنگی،ادبیات را آینه تمام نمای جامعه می داند و به این پرسش پاسخ می دهد که مردم چگونه زندگی خود را سرشار از معنا و احساس می سازند.بر این اساس شاهنامه مجموعه ای از نمادها،هنجارها،باورها و الگوهای رفتاری را بازنمایی می کند که هویت جمعی ایرانیان را در طول اعصار شکل داده اند.این مقاله باتمرکز بر دو محور بنیادین معنا و احساس در جامعه شناسی فرهنگی،به بررسی مولفه های گوناگونی همچون نقش پهلوانان،جایگاه زن، روابط خانوادگی، رابطه انسان و جامعه، آئین ها و سبک زندگی، عدالت و صلح، مهربانی و فداکاری پرداخته است و نشان می دهد،چگونه این اثر در شکل دهی به هویت فرهنگی ایرانیان نقش داشته است. شاهنامه با تلفیق حماسه،اخلاق،عرفان و عقلانیت،تصویری چندبعدی از زیست جهان ایرانی ارائه می دهد که در آن،فرد،خانواده، جامعه و نظام سیاسی در تعامل با یکدیگر و بر محور ارزش های والای انسانی معنا می یابد.

کلیدواژه ها:

جامعه شناسی فرهنگی ، شاهنامه ، فردوسی ، سبک زندگی