اولویت بندی چالش های به کارگیری مدل های کمی در فرآیندهای تصمیم گیری سازمانی با رویکرد فرآیند تحلیل سلسله مراتبی (مطالعه موردی: سازمان تامین اجتماعی شعب استان تهران)

استفاده از مدل های کمی به عنوان ابزارهایی نظام مند جهت بهینه سازی تصمیم گیری های سازمانی در دهه های اخیر رشد چشمگیری داشته است؛ با این حال، اتکای مفرط به این مدل ها در محیط های پویا و پیچیده بخش عمومی، با چالش ها و محدودیت های جدی روبرو است. پژوهش حاضر با هدف شناسایی و اولویت بندی چالش های به کارگیری مدل های کمی در فرآیندهای تصمیم گیری سازمانی در شعب استان تهران سازمان تامین اجتماعی انجام شده است. روش تحقیق حاضر از نظر هدف، کاربردی و از نظر ماهیت و روش، توصیفی-تحلیلی است. جامعه آماری این پژوهش شامل ۳۹ نفر از خبرگان، مدیران ارشد و کارشناسان ارشد آمار و فناوری اطلاعات سازمان تامین اجتماعی شعب استان تهران بود که با استفاده از روش نمونه گیری گلوله برفی و اعمال شروط احراز تخصص، در نهایت ۱۷ نفر به عنوان نمونه نهایی انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها، پرسشنامه مقایسات زوجی تخصصی بود. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از تکنیک فرآیند تحلیل سلسله مراتبی و به کارگیری نرم افزار انتخاب متخصص انجام گرفت. یافته های پژوهش نشان می دهد که چالش های محیطی و حاکمیتی و چالش های مفهومی-روش شناختی در بالاترین مرتبه اهمیت قرار دارند. در میان زیرمعیارها نیز نوسانات و عدم قطعیت های کلان اقتصادی، تغییرات ناگهانی قوانین و ساده سازی بیش از حد واقعیت های سازمانی به عنوان حیاتی ترین محدودیت ها در اثربخشی مدل های کمی تصمیم گیری رتبه بندی شدند. نتایج این پژوهش می تواند به سیاست گذاران سازمان تامین اجتماعی کمک کند تا با شناخت این گلوگاه ها، مدل های ترکیبی و بومی سازی شده را جایگزین مدل های ریاضی صلب نمایند.

کلیدواژه ها:

مدل های کمی ، تصمیم گیری سازمانی ، فرآیند تحلیل سلسله مراتبی ، سازمان تامین اجتماعی ، چالش های ساختاری.