آسیب شناسی نظام مدیریت منابع انسانی در شهرداری ها و ارائه راهکارهای بهبود

شهرداری ها به عنوان نهادهای کلیدی ارائه دهنده خدمات شهری، برای تحقق کارایی، اثربخشی و پاسخگویی، نیازمند نظام مدیریت منابع انسانی کارآمد هستند. بااین حال، شواهد تجربی و پژوهشی حاکی از وجود آسیب های ساختاری، فرآیندی و رفتاری متعدد در نظام مدیریت منابع انسانی شهرداری های ایران است. این مقاله با هدف آسیب شناسی نظام مدیریت منابع انسانی در شهرداری ها و ارائه راهکارهای بهبود، به بررسی ابعاد مختلف این آسیب ها و ارائه چارچوبی جامع برای اصلاح آن می پردازد. پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی و با رویکرد آمیخته (کیفی-کمی) طراحی شده است. در بخش کیفی، با استفاده از روش تحلیل مضمون و انجام مصاحبه های نیمه ساختاریافته با ۲۸ نفر از خبرگان، اساتید و مدیران شهرداری، آسیب های نظام مدیریت منابع انسانی در چهار دسته اصلی ساختاری، فرآیندی، رفتاری و زمینه ای شناسایی گردید. یافته های بخش کمی با استفاده از مدل سازی معادلات ساختاری نشان داد که آسیب های ساختاری با ضریب ۸۴/۰ بیشترین تاثیر را بر ناکارآمدی نظام مدیریت منابع انسانی دارند و آسیب های فرآیندی با ضریب ۷۹/۰ در رتبه دوم قرار دارند. مهم ترین آسیب های شناسایی شده عبارتند از: فقدان نظام شایسته سالاری در انتصابات، ضعف نظام ارزیابی عملکرد، نبود نظام جانشین پروری، وجود نیروهای شرکتی و پیمانی با وضعیت شغلی نامشخص، نفوذ روابط و فشارهای خارجی، و کمبود منابع مالی و اعتباری. در ادامه، راهکارهای بهبود در سه سطح کوتاه مدت، میان مدت و بلندمدت ارائه شده است. این مقاله با ارائه الگویی جامع برای آسیب شناسی و اصلاح نظام مدیریت منابع انسانی شهرداری ها، گامی در جهت تحول این نظام و ارتقای کیفیت خدمات شهری برمی دارد.

کلیدواژه ها:

آسیب شناسی ، مدیریت منابع انسانی ، شهرداری ، شایسته سالاری ، بهره وری سازمانی.