ارتباط سهامداران عمده و مدیریت سود

این پژوهش به بررسی تاثیر تعداد و نوع مالکیت سهامداران عمده بر مدیریت سود مبتنی بر اقلام تعهدی و مدیریت سود مبتنی بر فعالیت های واقعی در شرکت های پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران می پردازد. بدین منظور برای اندازه-گیری اندازه گیری تعداد سهامداران عمده، اگر سهامدار عمده شرکت دارای بیش از ۱۰ درصد سهام و بیش از یک سهامدارا باشد عدد یک و در غیر این صورت عدد صفر استفاده و برای اندازه گیری نوع مالکیت سهامدار عمده اگر مالکیت سهامدار عمده دولتی و وابسته به نهادهای دولتی باشد عدد یک و اگر مالکیت سهامدار عمده خصوصی باشد عدد صفر استفاده و برای اندازه گیری مدیریت سود مبتنی بر فعالیت های واقعی از سه مدل مبتنی بر فعالیت های واقعی برای دستکاری در مبالغ فروش (جریان های نقدی عملیاتی)، فعالیت های واقعی برای دستکاری در بهای تمام شده کالای فروش رفته و فعالیت های واقعی برای تغییر در هزینه های اداری و توزیع و فروش و برای اندازه گیری مدیریت سود مبتنی بر اقلام تعهدی از مدل تعدیل شده جونز (۱۹۹۱) استفاده شده است. جهت آزمون فرضیه ها از روش رگرسیون حداقل مربعات به روش ترکیبی استفاده شده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که در حالت کلی بین تعداد سهامداران عمده با مدیریت سود مبتنی بر اقلام تعهدی و مدیریت سود مبتنی بر فعالیت های واقعی ارتباط وجود ندارد. و بین نوع مالکیت سهامداران عمده با مدیریت سود مبتنی بر اقلام تعهدی و مدیریت سود مبتنی بر فعالیت های واقعی ارتباط وجود دارد.