مطالعه ای علی به منظور بررسی اثرگذاری مهارت های مربی گری بر تمایل به ترک شغل کارکنان

در دنیای رقابتی امروز، سرمایه های انسانی ارزشمندترین دارایی هر سازمان محسوب می شوند و توانایی حفظ و نگهداشت کارکنان کارآمد، به یکی از چالش های اساسی مدیران در سطوح مختلف تبدیل شده است. پدیده تمایل به ترک شغل که به عنوان پیش درآمدی بر استعفای واقعی شناخته می شود، نه تنها هزینه های مستقیم و غیرمستقیم گزینش و آموزش مجدد نیروها را به سازمان تحمیل می کند، بلکه با کاهش بهره وری و تضعیف روحیه تیمی، ثبات و پایداری عملکرد سازمانی را نیز با مخاطره مواجه می سازد. در جستجوی راهکارهایی برای مقابله با این پدیده، توجه به سبک های رهبری و تعاملات میان فردی در محیط کار اهمیت ویژه ای یافته است. در این میان، مربی گری به عنوان یک رویکرد مدیریتی توسعه محور، با تکیه بر حمایت، بازخورد سازنده و توانمندسازی، نقشی کلیدی در ارتقای تعهد و رضایت کارکنان ایفا می کند. این پژوهش با هدف واکاوی علمی این موضوع، بر آن است تا با بهره گیری از یک مطالعه علی، تاثیر مشخص و مستقیم مهارت های مربی گری مدیران را بر کاهش تمایل کارکنان به ترک سازمان مورد سنجش قرار دهد. با تبیین پیوند میان فضای حمایتی حاصل از مربی گری و کاهش احساس ناامنی یا بی انگیزگی شغلی، این تحقیق تلاش می کند تا با ارائه شواهدی مستدل، اهمیت به کارگیری مهارت های مربی گری را نه تنها به عنوان ابزاری برای رشد فردی، بلکه به عنوان یک استراتژی راهبردی در مدیریت منابع انسانی و حفظ ثبات سازمانی به اثبات برساند. بدین ترتیب، انتظار می رود نتایج این پژوهش ضمن پر کردن شکاف های نظری در ادبیات مدیریت، راهنمای عملی موثری برای مدیران و تصمیم گیران در جهت طراحی محیط های کاری پویا و ماندگار فراهم آورد ‎.‎ در این تحقیق هدف مطالعه ای علی به منظور بررسی اثرگذاری مهارت های مربی گری بر تمایل به ترک شغل کارکنان می باشد. بر این اساس نظر نمونه تمام شماری شده، پرسشنامه میان این نمونه تویع شد تا نظرات جمع آوری گردد. سپس با توجه به نرمال بودن توزیع داده های جمع آوری شده، از آزمون های مناسب استفاده شد. در این خصوص نتیجه گیری شد که رابطه میان تمام فرضیه ها وجود دارد و همگی تایید شدند. در نهایت جهت تقویت ارتباطات، پیشنهاداتی ارائه شد.