سنجش اثرپذیری تمایل به ترک شغل کارکنان مبتنی بر میزان شادی میان آنها: رویکرد تحلیلی

در عصر حاضر که مدیریت منابع انسانی از رویکردهای سنتی و مبتنی بر کنترل به سمت رویکردهای انسان محور و روان شناختی تغییر جهت داده است، درک عوامل درونی که بر تصمیم کارکنان برای ماندن یا رفتن از سازمان اثر می گذارند، اهمیتی حیاتی یافته است. یکی از چالش های بنیادین که پایداری و عملکرد سازمان ها را تهدید می کند، پدیده تمایل به ترک شغل است؛ پدیده ای که هزینه های گزافی را از نظر از دست دادن سرمایه های انسانی و کاهش بهره وری به سازمان تحمیل می کند. تحقیقات نشان می دهند که این تمایل صرفا ناشی از عوامل بیرونی مانند حقوق و مزایا نیست، بلکه ریشه های عمیقی در حالات روانی و عاطفی کارکنان دارد. در این میان، «شادی شغلی» به عنوان یک سازه روانی قدرتمند، می تواند نقش تعیین کننده ای در شکل گیری نگرش کارکنان ایفا کند. این پژوهش با هدف واکاوی علمی این موضوع انجام می شود که چگونه میزان شادی در کارکنان می تواند بر تمایل آن ها به ترک شغل اثر بگذارد. با تمرکز بر این رابطه، تحقیق حاضر تلاش دارد تا نشان دهد که ارتقای سطح شادکامی در محیط کار، نه تنها یک هدف اخلاقی، بلکه یک ضرورت استراتژیک برای کاهش نرخ ترک خدمت و تضمین سلامت روانی و ماندگاری نیروی کار است. در این تحقیق هدف سنجش اثرپذیری تمایل به ترک شغل کارکنان مبتنی بر میزان شادی میان آنها می باشد. بر این اساس نظر نمونه تمام شماری شده، پرسشنامه میان این نمونه تویع شد تا نظرات جمع آوری گردد. سپس با توجه به نرمال بودن توزیع داده های جمع آوری شده، از آزمون های مناسب استفاده شد. در این خصوص نتیجه گیری شد که رابطه میان تمام فرضیه ها وجود دارد و همگی تایید شدند. در نهایت جهت تقویت ارتباطات، پیشنهاداتی ارائه شد.