رابطه بین حساسیت اضطرابی و تنظیم هیجان بین فردی با سایبرکندریا در دانشجویان

این پژوهش با هدف بررسی رابطه تنظیم هیجان بین فردی (IERQ) و حساسیت اضطرابی (ASI) با خودبیمار انگاری مجازی (CSS-۱۲‎) در میان دانشجویان شهر ابهر انجام شد. در این مطالعه توصیفی-همبستگی، ۱۵۹ دانشجو (۵۲.۲% مرد، ۴۷.۸% زن) با میانگین سنی ۲۷.۵۴ سال شرکت کردند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه های تنظیم هیجان بین فردی (IERQ)، حساسیت اضطرابی (ASI) و خودبیمار انگاری مجازی (CSS-۱۲‎) بود. داده ها با استفاده از همبستگی پیرسون برای حساسیت به اضطراب (ASI) و همبستگی اسپیرمن برای سایر متغیرها، و سپس رگرسیون خطی در نرم افزار SPSS تحلیل شدند. تحلیل همبستگی اسپیرمن نشان داد که رابطه معناداری بین تنظیم هیجان بین فردی (IERQ) و خودبیمارانگاری مجازی (CSS-۱۲‎) وجود ندارد (۰۹۱/۰=ρ، ۲۶۱/۰p=‎). با این حال، تحلیل همبستگی پیرسون نشان داد که رابطه مثبت و معناداری بین حساسیت به اضطراب (ASI) و خودبیمارانگاری مجازی وجود دارد (۲۱۰/۰=r، ۰۰۹/۰p=‎). تحلیل رگرسیون خطی چندگانه نشان داد که این متغیرها به طور مشترک می توانند ۹/۵% از واریانس خودبیمارانگاری مجازی را پیش بینی کنند (۰۵۹/۰=R²‎، ۰۰۹/۰p=‎). در این مدل، فقط حساسیت به اضطراب مشارکت معناداری داشت (۲۲۱/۰=β، ۰۰۶/۰p=‎)، در حالی که تنظیم هیجان بین فردی معنادار نبود (۱۲۴/۰=β، ۱۱۷/۰p=‎). یافته ها حاکی از آن است که اگرچه رابطه مستقیم و ساده بین متغیرها معنادار نبود، اما حساسیت اضطرابی به عنوان عامل پیش بین مهمی برای سایبرکندریا ظاهر شد. این نتایج بر اهمیت مداخلات هدفمند برای مدیریت حساسیت اضطرابی و آموزش مهارت های تنظیم هیجان در کاهش رفتارهای مرتبط با خودبیمارانگاری مجازی تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

تنظیم هیجان ، حساسیت اضطرابی ، خودبیمار انگاری ، سلامت روان.