طراحی چارچوب تاب آوری سازمان های دولتی برای تداوم خدمات عمومی در بحران انرژی
محل انتشار: سیزدهمین کنفرانس بین المللی و چهاردهمین کنفرانس ملی یافته های نوین در مدیریت، روان شناسی و حسابداری
سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 51
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
INCMET14_030
تاریخ نمایه سازی: 27 مهر 1405
چکیده مقاله:
بحران انرژی و پیامدهایی همچون قطعی برق، کمبود یا محدودیت دسترسی به سوخت و اختلال در زیرساخت های ارتباطی و فناوری اطلاعات، از جمله عواملی هستند که می توانند تداوم فعالیت سازمان های دولتی و ارائه خدمات عمومی را با چالش مواجه کنند. وابستگی بسیاری از خدمات عمومی به انرژی و زیرساخت های پشتیبان، ضرورت ایجاد ظرفیت های سازمانی برای آمادگی، مقابله، تداوم و بازیابی فعالیت ها را افزایش داده است. پژوهش حاضر با هدف طراحی چارچوب تاب آوری سازمان های دولتی برای تداوم خدمات عمومی در بحران انرژی انجام شده است. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی تحلیلی است و داده های مورد نیاز از طریق تحلیل استانداردهای مرتبط با تاب آوری سازمانی و مدیریت تداوم، اسناد و گزارش های منتشرشده در حوزه بحران و همچنین تجارب ثبت شده سازمان ها در مواجهه با اختلالات انرژی بررسی و تحلیل شده اند. پرسش اصلی پژوهش این است که سازمان های دولتی برای حفظ خدمات حیاتی در شرایط بحران انرژی به چه ظرفیت هایی نیاز دارند؟ یافته های حاصل از تحلیل منابع نشان می دهد که تاب آوری سازمان های دولتی صرفا به تامین تجهیزات و منابع انرژی جایگزین محدود نمی شود، بلکه نیازمند مجموعه ای از ظرفیت های به هم پیوسته شامل حاکمیت و رهبری تاب آور، شناسایی و اولویت بندی خدمات حیاتی، ارزیابی و مدیریت ریسک، سناریونویسی بحران، زیرساخت ها و منابع انرژی پشتیبان، سامانه های فناوری و ارتباطی جایگزین، انعطاف پذیری نیروی انسانی، مدیریت منابع و زنجیره تامین، هماهنگی بین سازمانی و یادگیری سازمانی است. بر اساس این یافته ها، چارچوب پیشنهادی پژوهش در چهار مرحله اصلی آمادگی، تداوم، بازیابی و یادگیری شکل می گیرد. در مرحله آمادگی، خدمات حیاتی، وابستگی های انرژی و آسیب پذیری ها شناسایی و برای سناریوهای مختلف برنامه ریزی می شود؛ در مرحله تداوم، روش های جایگزین ارائه خدمات و منابع پشتیبان فعال می شوند؛ مرحله بازیابی بر بازگرداندن تدریجی و سریع خدمات متمرکز است و در مرحله یادگیری، تجربه بحران برای اصلاح برنامه ها و افزایش ظرفیت آینده سازمان به کار گرفته می شود. اجرای این چارچوب می تواند با کاهش زمان اختلال، جلوگیری از توقف خدمات حیاتی، بهبود تخصیص منابع و افزایش بهره وری، زمینه ارتقای تاب آوری سازمان های دولتی در برابر بحران های انرژی را فراهم سازد.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
اکبر بلالی کوچصفهانی
کارشناسی ارشد مدیریت دولتی گرایش نیروی انسانی دانشگاه آزاد اسلامی واحد قزوین