بررسی اثر بخشی قصه درمانی بر مشکلات رفتاری و مهارت های اجتماعی دانش-آموزان نابینا و کم بینا و معلولان جسمی-حرکتی

هدف از انجام چنین پژوهشی بررسی اثر بخشی قصه درمانی بر مشکلات رفتاری و مهارت های اجتماعی دانش آموزان نابینا و کم بینا و معلولان جسمی-حرکتی بود. پژوهش حاضر شبه تجربی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری پژوهش شامل تمامی دانش آموزان معلول جسمی و حرکتی و نابینا و کم بینا استان کرمانشاه بود که به صورت هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه جایگزین شدند. جهت گردآوری اطلاعات در پژوهش حاضر از پرسشنامه های مشکلات رفتاری کوای و پترسون (۱۹۸۷)، مهارت های اجتماعی کودکان ماتسون، روتاتوری و هلسل (۱۹۸۳) استفاده شد. در این پژوهش قصه درمانی در ۸ جلسه ۱ ساعتی و با استفاده از داستان های منتخبی از کتاب ۱۰۱ داستان شفابخش برای نوجوانان نوشته برنز (۲۰۰۵). و داستان سازی به روش گیلمورتون (۲۰۰۰) اجرا شده است. نتایج حاصل از تحلیل داده های پژوهش نشان داد که قصه درمانی بر کاهش مشکلات رفتاری دانش آموزان نابینا و کم بینا و معلولین جسمی-حرکتی به میزان ۵۱/۰ واحد تاثیر داشت (۰۱/۰>p) و این روش درمانی بر کاهش مشکلات رفتاری دانش آموزان نابینا و کم بینا و معلولین جسمی-حرکتی به میزان ۲۱/۰ واحد، بر کاهش مشکلات توجه- ناپختگی دانش آموزان نابینا و کم بینا و معلولین جسمی-حرکتی به میزان ۱۸/۰ واحد و بر کاهش اضطراب- گوشه گیری دانش آموزان نابینا و کم بینا و معلولین جسمی-حرکتی به میزان ۲۹/۰ واحد تاثیر داشت. قصه درمانی بر افزایش مهارت های اجتماعی دانش آموزان نابینا و کم بینا و معلولین جسمی-حرکتی به صورت کلی تاثیر نداشت اما این روش درمانی بر افزایش مولفه مهارت های اجتماعی مناسب دانش آموزان نابینا و کم بینا و معلولین جسمی-حرکتی به میزان ۲۲/۰ واحد تاثیر داشت.

کلیدواژه ها:

قصه درمانی ، مشکلات رفتاری ، مهارت های اجتماعی ، نابینا و کم بینا ، معلولان جسمی-حرکتی