بررسی سبک خراسانی و سبک بینابین در سبک شناسی اشعار کتاب فارسی پایه نهم

زبان و ادبیات فارسی از دیرباز یکی از غنی ترین حوزه های فرهنگی ایران بوده و همواره مورد توجه صاحبنظران و پژوهشگران ادبی قرار داشته است. توجه به کتب فارسی در نظام آموزشی ایران از اهمیت خاصی برخوردار است. از آنجا که شعر فارسی یکی از مهم ترین ابزارهای انتقال مفاهیم اخلاقی و تربیتی و آموزشی در کتب درسی است، در نتیجه تحلیل و سبک شناسی اشعار، امکان شناخت دقیق تر ساختار، اندیشه و پیام آثار را فراهم می سازد. پژوهش حاضر با رویکرد توصیفی-تحلیلی و با روش کمی و کیفی به بررسی اشعاری از این کتاب می پردازد که در قلمرو سبک خراسانی و سبک بینابین جای می گیرند. در تحلیل کیفی، اشعار بر اساس معیارهای سبک شناسی، در سه سطح زبانی، فکری و ادبی بررسی شده و سبک هر یک مشخص شده است. در تحلیل کمی نیز، فراوانی و درصد به کارگیری سبک های خراسانی و بینابین محاسبه و ارائه شده است. روش جمع آوری اطلاعات کتابخانه ای است. یافته ها نشان می دهد که بیشترین بسامد مربوط به سبک خراسانی و اشعار فردوسی می باشد. با توجه به سن و نیازهای تربیتی دانش آموزان این دوره، بهره گیری از اشعار سبک خراسانی که غالبا رنگ وبویی تعلیمی و اخلاقی دارند در کنار اشعار فردوسی، شاعر ملی گرای ایران که سراینده حماسه هویت و تاریخ این سرزمین است، بستری مناسب برای پرورش روحیه وطن دوستی و غرور ملی در دانش آموزان فراهم می آورد. آشنایی دانش آموزان با شاعران و دوره های آغازین تاریخ شعر فارسی، به تقویت ذوق ادبی شان یاری رسانده و پیوندشان را با ریشه های فرهنگی و هویت ملی ایشان استوارتر می سازد.

کلیدواژه ها:

سبک شناسی ، اشعار فارسی ، کتاب فارسی پایه نهم ، سبک خراسانی ، سبک بینابین