بررسی نظام رنگ بندی در نگارگری صفوی و تاثیر آن بر پالت رنگی مد و پوشاک مدرن ایرانی

رنگ در نگارگری ایرانی، فراتر از یک عنصر تزیینی، نظامی نمادین و ساختارمند برای بازنمایی فضای معنوی است. با وجود ظرفیت های بی نظیر پالت رنگی دوره صفوی، صنعت مد و پوشاک معاصر ایران کمتر از این گنجینه در جهت هویت بخشی به طراحی ها بهره برده است. هدف اصلی این پژوهش، استخراج نظام رنگ بندی نگارگری مکتب اصفهان و تبیین الگویی کاربردی برای انطباق این پالت با نیازهای زیبایی شناختی و روان شناختی مد مدرن ایرانی است. این پژوهش با رویکردی کیفی و به روش توصیفی-تحلیلی انجام شده و داده های مورد نیاز از طریق مطالعه اسنادی و تحلیل محتوای بصری ۱۰ نمونه منتخب از نگاره های دوران صفوی گردآوری گردیده است. یافته های تحقیق نشان می دهد که پالت رنگی صفوی بر پایه همنشینی رنگ های خالص و اشباع (شامل لاجورد، شنگرف، زرنیخ و سبز زنگاری) و استفاده از یک سلسله مراتب بصری استوار است. در نهایت، با بهره گیری از مدل های تطبیقی، پالت رنگی پیشنهادی برای پوشاک مدرن تدوین شد که بر راهبردهای «تعدیل اشباع» و «تلفیق با سبک های مینیمال» تاکید دارد. نتایج نشان می دهد که بازخوانی نظام رنگی نگارگری می تواند با حفظ اصالت بصری، به طراحی کلکسیون های لباس متمایز و هویت محور در بازار مد معاصر منجر شود و زمینه را برای ایجاد جریان «مد پایدار و بومی» فراهم سازد.

کلیدواژه ها:

نگارگری صفوی ، مکتب اصفهان ، مد و پوشاک ، هویت بصری ، طراحی لباس ایرانی.