بررسی بازی وارسازی در آموزش ابتدایی: از باورها و نگرش های معلم تا عمل کلاسی

بازی وارسازی به عنوان رویکردی که عناصر بازی را با فعالیت های یادگیری تلفیق می کند، در دهه اخیر به یکی از محورهای اصلی نوآوری‎ pedagogical ‎در دوره ابتدایی تبدیل شده است. با این حال، موفقیت یا شکست این رویکرد، بیش از آنکه تابع کیفیت طراحی بازی ها باشد، به باورها، نگرش ها و آمادگی معلمان وابسته است. این مقاله با روش مرور تحلیلی-ترکیبی و بر پایه ۱۰ منبع علمی دارای‎ DOI ‎معتبر، بازی وارسازی در آموزش ابتدایی را از منظر باورها و عمل معلمان بازخوانی می کند. پرسش محوری آن است که چه عواملی باورها و نگرش های معلمان ابتدایی نسبت به بازی وارسازی را شکل می دهند و این باورها چگونه به عمل کلاسی ترجمه می شوند. یافته ها نشان می دهد که معلمان ابتدایی عموما نگرش مثبتی نسبت به بازی وارسازی دارند، اما این نگرش مثبت لزوما به استفاده گسترده در کلاس منجر نمی شود. خودکارآمدی معلم در بازی وارسازی، نقشی میانجی میان دانش فناورانه و اثربخشی تدریس ایفا می کند. شکاف میان باور و عمل، عمدتا از محدودیت های ساختاری مانند کمبود زمان، منابع و ناهماهنگی سیاست های آموزشی ناشی می شود. نتیجه گیری مقاله آن است که سیاست گذاری در این حوزه باید از یک سو به تقویت خودکارآمدی و صلاحیت حرفه ای معلمان بپردازد و از سوی دیگر، شرایط ساختاری و فرهنگی مدرسه را برای تحقق بازی وارسازی فراهم سازد‎.‎

کلیدواژه ها:

بازی وارسازی ، آموزش ابتدایی ، باورهای معلم ، خودکارآمدی ، یادگیری مبتنی بر بازی