واکاوی چالش های مدیریت برابری جنسیتی در سازمان ها با تاکید بر کنوانسیون رفع کلیه اشکال تبعیض علیه زنان

حقوق زن، مبحثی مهم با گستره وسیع شامل حقوق خصوصی و عمومی زنان است. در طول تاریخ، همواره بر لزوم رفع تبعیض از حقوق زن و مرد و برقراری تساوی آنان در اعلامیه جهانی حقوق بشر و بسیاری از میثاق نامه های بین المللی تاکید شده است. با گسترش توجه به حقوق زنان در سطح بین الملل، اجلاس ها و اسناد متعددی در زمینه مسائل زنان شکل گرفت؛ با این همه، این اقدامات برای رفع کامل تبعیض کافی دانسته نشد و ضرورت تدوین سندی تعهدآورتر برای تضمین برابری زنان و مردان مورد توجه قرار گرفت. کنوانسیون رفع کلیه اشکال تبعیض علیه زنان در سال ۱۹۷۹ در مجمع عمومی سازمان ملل متحد به تصویب رسید و در سال ۱۹۸۱ لازم الاجرا شد. هدف از تدوین این معاهده، برقراری برابری زنان و مردان و رفع تمایزها و محدودیت های جنسیتی در عرصه های حقوقی، اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و اجتماعی و فراهم کردن سازوکارهای لازم برای اجرای آن از سوی دولت هاست. با این حال، تحقق برابری جنسیتی صرفا در گرو شناسایی حقوق زنان در اسناد بین المللی و قوانین داخلی نیست، بلکه به سیاست گذاری و مدیریت سازمانی برای تبدیل این اصول به رویه های اجرایی نیز نیاز دارد. این مقاله با روش توصیفی تحلیلی، ضمن بررسی الزامات کنوانسیون رفع کلیه اشکال تبعیض علیه زنان، به تبیین ارتباط میان تعهدات حقوقی و سیاست های سازمانی در زمینه مدیریت برابری جنسیتی می پردازد و چالش های موجود در نظام حقوقی و مدیریتی ایران را مورد بررسی قرار می دهد. مطالعه بر اساس تحلیل اسناد حقوقی و ادبیات مرتبط با مدیریت منابع انسانی انجام شده است. یافته های پژوهش مبین آن است که تحقق برابری جنسیتی در محیط سازمانی مستلزم اتخاذ سیاست های شفاف در زمینه جذب و استخدام، آموزش، ارزیابی عملکرد، ارتقای شغلی، جبران خدمات، مشارکت زنان در سطوح مدیریتی و ایجاد تعادل میان مسئولیت های شغلی و خانوادگی است. بر این اساس، مدیریت برابری جنسیتی می تواند به عنوان حلقه اتصال میان تعهدات حقوقی و تحقق عملی حقوق زنان در سازمان ها مورد توجه قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

کنوانسیون رفع کلیه اشکال تبعیض علیه زنان ، برابری جنسیتی ، مدیریت برابری جنسیتی ، مدیریت منابع انسانی ، سیاستگذاری سازمانی ، حقوق زنان‎ .‎