تحلیل نقش حمل ونقل پایدار در شهرهای جدید و شهرسازی نوین با رویکرد توسعه پایدار شهری

رشد شتابان شهرنشینی و افزایش تقاضای جابه جایی در شهرهای جدید، برنامه ریزان را با چالش های جدی در زمینه آلودگی هوا، ترافیک، مصرف بالای سوخت و نابرابری فضایی مواجه کرده است. این مقاله با روش کتابخانه ای (اسنادی) و رویکردی توصیفی–تحلیلی، نقش حمل ونقل پایدار را در شهرهای جدید و شهرسازی نوین در سه سطح فضایی، زیست محیطی و اجتماعی بررسی می کند. یافته ها نشان می دهد که حمل ونقل پایدار نه یک خدمات جانبی، بلکه نیرویی ساختاری است که فرم شهر، مسیر کربنی و عدالت فضایی را تعیین می کند. بر اساس ادبیات موضوع، حمل ونقل پایدار دارای سه بعد اقتصادی، اجتماعی و زیست محیطی است که نادیده گرفتن هر یک، پایداری کلی سیستم را به خطر می اندازد تحلیل روندهای نوظهور نیز نشان می دهد که ادبیات این حوزه از تمرکز صرف بر فناوری های پاک به سوی رویکردی جامع تر شامل عدالت اجتماعی، حکمرانی و شهر هوشمند حرکت کرده است در بعد اجتماعی، مشارکت شهروندان به عنوان یک سرمایه اجتماعی، عاملی کلیدی در موفقیت برنامه های حمل ونقل پایدار محسوب می شود. در پایان، راهبردهایی نظیر اصلاح ساختار نهادی، شفافیت، توانمندسازی، توزیع عادلانه منابع و تغییر رویکرد برنامه ریزی از بالا به پایین به محله محور پیشنهاد می شود.

کلیدواژه ها:

حمل ونقل پایدار ، شهر جدید ، شهرسازی نوین ، توسعه پایدار شهری ، روش کتابخانه ای