بررسی عوامل شناختی و روان شناختی موثر بر اختلال یادگیری خاص با نقص در بیان نوشتاری در دانش آموزان دوره ابتدایی: مروری بر شواهد پژوهشی

اختلال یادگیری خاص همراه با نقص در بیان نوشتاری یکی از اختلالات عصبی رشدی است که با دشواری پایدار در مهارت هایی مانند هجی کردن، رعایت قواعد دستور زبان، نشانه گذاری و سازمان دهی نوشتار مشخص می شود و می تواند عملکرد تحصیلی و سازگاری روان شناختی دانش آموزان را تحت تاثیر قرار دهد. اگرچه این اختلال دارای زمینه های زیستی و عصبی رشدی است، عوامل شناختی و روان شناختی می توانند در نحوه بروز مشکلات نوشتاری، شدت دشواری ها و پیامدهای تحصیلی و هیجانی آن نقش داشته باشند. پژوهش حاضر با روش مروری به بررسی شواهد پژوهشی مرتبط با مهم ترین عوامل شناختی و روان شناختی موثر بر اختلال یادگیری خاص همراه با نقص در بیان نوشتاری در دانش آموزان دوره ابتدایی می پردازد. در این راستا، نقش اختلال نقص توجه/ بیش فعالی، حافظه کاری و کارکردهای اجرایی، اضطراب، عزت نفس، خودکارآمدی تحصیلی و انگیزش مورد بررسی قرار گرفته است. یافته های این مرور نشان می دهد که مشکلات نوشتاری دانش آموزان تنها به ضعف در مهارت های نوشتن محدود نیست، بلکه با مجموعه ای از فرایندهای شناختی و عوامل روان شناختی در تعامل است. توجه به این عوامل می تواند به ارزیابی دقیق تر، طراحی مداخلات آموزشی و روان شناختی مناسب تر و بهبود عملکرد تحصیلی و هیجانی دانش آموزان کمک کند.

کلیدواژه ها:

اختلال یادگیری خاص ، نقص در بیان نوشتاری ، عوامل شناختی ، عوامل روان شناختی ، حافظه کاری ، خودکارآمدی تحصیلی