کیفیت نقد روایات تاویلی «نبا عظیم»، «لسان» و «نور» به امیرمومنان با تکیه بر نهج البلاغه و نظر علامه طباطبایی

جریان حدیث سازی غلات، بعضی از محققان را نسبت به روایاتی که در کتب متقدمان، در ذیل بعضی آیات ضبط شده، دچار تردید کرده و برخی از آن احادیث را «باطل»، «موهن» و «بعید» دانسته اند. هدف از نگارش این مقاله که به شیوه جمع آوری اطلاعات کتابخانه ای و نقد و بررسی داده ها و به روش تحقیق توصیفی تحلیلی نگاشته شده، استخراج شاخص هایی برای تشخیص صحت و سقم روایاتی می باشد که درباره آیات شریفه رسیده است؛ مانند احادیثی که «نبا عظیم»، «لسان» و «نور» را در ذیل بعضی از آیات، به امام علیj تاویل کرده است. تحلیل آموزه های نهج البلاغه نشان می دهد کیفیت تشخیص سره از ناسره در روایات حوزه تاویل قرآن، ابتدا «شناخت ویژگی های قرآن»، سپس «رجوع به متن قرآن» و «رهنمودهای راسخان در علم» است که خداوند، دانش تاویل را در اختیار آنان نهاده است. اعتماد بر دانش محدود در زمینه تاویل قرآن، به انضمام حدیث سازی غالیان، موجب اشتباه برخی محققان در نقد این گونه روایات منقول از معصومینb شده است. شواهد قرآنی و روایی و متن نهج البلاغه نشان می دهد، روایاتی که درباره «نبا عظیم»، «لسان» و «نور» در ذیل آیات شریفه، به امیرمومنانj تاویل شده، برخلاف نظر برخی پژوهشگران، «باطل»، «موهن» و «بعید» نبوده و از اهل بیتb صادر شده است.

کلیدواژه ها:

تاویل قرآن ، لسان قرآن ، نبا عظیم و نور