نقش احساس تعلق به مدرسه در افزایش انگیزه تحصیلی و کاهش بی تفاوتی دانش آموزان

احساس تعلق به مدرسه از مولفه های بنیادین تجربه تحصیلی دانش آموزان است که می تواند کیفیت ارتباط آنان با محیط آموزشی، میزان انگیزه یادگیری و گرایش به مشارکت در فعالیت های مدرسه ای را تحت تاثیر قرار دهد. هدف این مقاله تبیین مفهوم و ابعاد احساس تعلق به مدرسه، بررسی پیوند آن با انگیزه تحصیلی و شناسایی سازوکارهای کاهش بی تفاوتی دانش آموزان است. روش تحقیق این مقاله توصیفی تحلیلی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و بررسی مقالات علمی معتبر بوده و مفاهیم مرتبط با تعلق مدرسه ای، انگیزش و کناره گیری تحصیلی از منظر روان شناختی و تربیتی واکاوی شده اند. حاصل تحلیل ها نشان می دهد احساس پذیرش، امنیت روانی، برخورداری از روابط حمایتی با معلمان و همسالان و تجربه عدالت در محیط مدرسه، زمینه تقویت خودباوری، مسئولیت پذیری و اشتیاق به یادگیری را فراهم می کند و امید به موفقیت تحصیلی را افزایش می دهد. در مقابل، ضعف ارتباط عاطفی با مدرسه، تجربه طردشدگی و نادیده گرفته شدن نیازهای دانش آموزان می تواند با کاهش مشارکت، افت علاقه به فعالیت های آموزشی و گسترش بی تفاوتی تحصیلی همراه شود. همچنین نقش مدیریت مدرسه، شیوه تعامل معلمان و همراهی خانواده در شکل گیری احساس تعلق برجسته است. بر این اساس، تقویت فضای پذیرنده، احترام متقابل و فرصت های مشارکت معنادار می تواند رویکردی موثر برای افزایش انگیزه تحصیلی و کاهش بی تفاوتی دانش آموزان باشد.

کلیدواژه ها:

احساس تعلق به مدرسه ، انگیزه تحصیلی ، بی تفاوتی تحصیلی ، مشارکت دانش آموزان ، محیط آموزشی ، روابط حمایتی