ظرفیت داستان ها و شعرهای فارسی در توسعه سواد عاطفی، همدلی و مهارت های اجتماعی دانش آموزان

پرورش توانایی های عاطفی و اجتماعی دانش آموزان از اهداف مهم نظام آموزش وپرورش است که در کنار رشد شناختی، نقش موثری در شکل گیری روابط سالم، سازگاری اجتماعی و کیفیت یادگیری دارد. با این حال، توجه به آموزش های عاطفی و اجتماعی در کلاس درس گاهی تحت تاثیر تاکید بر محتوای درسی و پیشرفت تحصیلی قرار می گیرد. داستان ها و شعرهای فارسی به دلیل برخورداری از ظرفیت های روایی، عاطفی، اخلاقی و انسانی می توانند زمینه مناسبی برای تقویت سواد عاطفی، همدلی و مهارت های اجتماعی دانش آموزان فراهم کنند. پژوهش حاضر با هدف تحلیل ظرفیت های تربیتی داستان ها و شعرهای فارسی در توسعه این توانایی ها انجام شده است. این پژوهش از نوع مروری تحلیلی است و اطلاعات مورد نیاز آن از طریق مطالعه کتابخانه ای و بررسی منابع علمی مرتبط با ادبیات فارسی، روان شناسی تربیتی، سواد عاطفی و مهارت های اجتماعی گردآوری و تحلیل شده است. دامنه مطالعه شامل مبانی نظری و یافته های پژوهش های مرتبط با نقش ادبیات در رشد عاطفی و اجتماعی یادگیرندگان است. یافته های تحلیلی نشان می دهد که مواجهه هدایت شده با شخصیت ها و موقعیت های ادبی می تواند به شناخت و بیان احساسات، درک دیدگاه دیگران، تقویت همدلی، پرورش مسئولیت پذیری و تمرین مهارت هایی مانند گفت وگو، همکاری و حل تعارض کمک کند. همچنین، اثربخشی این ظرفیت ها به تناسب آثار با سن دانش آموزان، شیوه تدریس معلم و فراهم بودن فرصت گفت وگو و مشارکت بستگی دارد. در نتیجه، بهره گیری هدفمند از داستان ها و شعرهای فارسی در فرایند یاددهی یادگیری می تواند مکملی ارزشمند برای تربیت عاطفی و اجتماعی دانش آموزان باشد.

کلیدواژه ها:

ادبیات فارسی ، سواد عاطفی ، همدلی ، مهارت های اجتماعی ، تربیت عاطفی و اجتماعی