نقش فضای مجازی و رسانه های نوین در شکل گیری باورهای دینی دانش آموزان و تکالیف مربیان

فضای مجازی و رسانه های نوین در دو دهه گذشته از یک ابزار ارتباطی حاشیه ای به زیست بومی ساختاری تبدیل شده اند که دانش آموزان بخش عمده ای از تجربه دینی، پرسش گری اعتقادی و هویت یابی خود را در آن سامان می دهند. این مقاله با رویکردی مروری–تحلیلی و با استناد به ادبیات پژوهشی انگلیسی زبان، نشان می دهد که شکل گیری باورهای دینی در فضای مجازی نه از رهگذر انتقال یک سویه آموزه ها، بلکه در میدان رقابت روایت های دینی متعدد، منطق الگوریتمی و سازوکارهای یادگیری مشاهده ای و انتخاب فعالانه محتوا رخ می دهد. یافته های پژوهش های تجربی حاکی از آن است که دسترسی گسترده به دانش دینی هم زمان با پراکندگی مرجعیت، شکل گیری اتاق های پژواک دینی و تضعیف پیوندهای جمعی دینی همراه بوده است. در چنین وضعیتی، تکالیف مربیان از «دروازه بانی اطلاعات» به «معماری اخلاق دیجیتال»، «پاسداری مشارکتی» و «تسهیل گری گفت وگوی انتقادی» تغییر یافته است. مقاله نتیجه می گیرد که اثربخشی تربیت دینی در عصر دیجیتال به پرورش سواد دینی دیجیتال انتقادی در دانش آموزان و بازتعریف پیوند مدرسه، خانواده و فضای مجازی به عنوان یک زیست بوم تربیتی واحد وابسته است.

کلیدواژه ها:

فضای مجازی ، باورهای دینی ، دانش آموزان ، رسانه های نوین ، سواد دینی دیجیتال