بررسی اثربخشی آموزش تنظیم هیجان بر کاهش خیال پردازی ناسازگار دانش آموزان

خیال پردازی ناسازگار یکی از پدیده های روان شناختی است که با غرق شدن طولانی مدت و مکرر در سناریوهای ذهنی، دشواری در کنترل خیال پردازی و اختلال در عملکرد روزمره همراه است. این پدیده در دانش آموزان می تواند با کاهش تمرکز، افت مشارکت آموزشی، دشواری در برقراری ارتباطات اجتماعی و ناتوانی در مدیریت موثر هیجان ها ارتباط داشته باشد. از سوی دیگر، تنظیم هیجان به عنوان یکی از مولفه های اساسی سلامت روان، نقش مهمی در چگونگی شناسایی، تجربه و مدیریت احساسات ایفا می کند. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی آموزش تنظیم هیجان بر کاهش خیال پردازی ناسازگار دانش آموزان و تحلیل سازوکارهای احتمالی این تاثیر تدوین شده است. روش پژوهش بر تحلیل توصیفی و تبیینی ادبیات نظری و یافته های پژوهشی مرتبط استوار است و ارتباط میان دشواری های تنظیم هیجان، اجتناب تجربه ای و گرایش به پناه بردن به جهان ذهنی را بررسی می کند. در این چارچوب، آموزش تنظیم هیجان از طریق تقویت آگاهی هیجانی، پذیرش احساسات، بازنگری شناختی، تحمل پریشانی و توسعه راهبردهای مقابله ای سازگارانه می تواند زمینه کاهش وابستگی به خیال پردازی به عنوان راهکاری برای گریز از هیجان های ناخوشایند را فراهم سازد. بااین حال، اثربخشی مستقیم این آموزش بر کاهش خیال پردازی ناسازگار دانش آموزان نیازمند بررسی تجربی اختصاصی است و نمی توان نتایج مداخلات عمومی تنظیم هیجان را به تنهایی اثبات کننده این رابطه دانست. بر این اساس، مقاله ضمن تبیین مبانی روان شناختی موضوع، شواهد موجود، محدودیت های پژوهشی و ظرفیت های کاربردی آموزش تنظیم هیجان در محیط مدرسه را تحلیل می کند. همچنین، بر ضرورت طراحی مداخلات متناسب با ویژگی های رشدی دانش آموزان، ارزیابی معتبر شدت خیال پردازی ناسازگار و همکاری میان مدرسه، خانواده و متخصصان سلامت روان تاکید می شود. یافته های تحلیلی این پژوهش می تواند چارچوبی نظری برای طراحی مطالعات مداخله ای آینده و تدوین برنامه های پیشگیرانه در حوزه سلامت روان دانش آموزان فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

تنظیم هیجان ، خیال پردازی ناسازگار ، دانش آموزان ، سلامت روان ، مداخلات مدرسه محور