تاثیر فضای مجازی و ابزارهای دیجیتال بر شیوه های یادگیری و تدریس ادبیات فارسی

گسترش فضای مجازی و ابزارهای دیجیتال، تحولی بنیادین در شیوه های یادگیری و تدریس ادبیات فارسی ایجاد کرده است. این پژوهش با رویکردی کیفی و توصیفی-تحلیلی، به بررسی چگونگی بهره گیری از اشعار و داستان های کهن فارسی برای بیان مسائل امروزی نوجوانان و دانش آموزان، از جمله دوستی، شکست، امیدواری، تنهایی و جست وجوی معنا، می پردازد. هدف اصلی این نوشتار، تبیین راهکارهایی است که از طریق آن ها، فاصله ی زمانی و فرهنگی میان متون ادبی کهن و تجربه ی زیسته ی دانش آموز امروزی پر شود و احساس بیگانگی با درس ادبیات کاهش یابد. یافته های این پژوهش نشان می دهد که وقتی معلم ادبیات، مضامین جاودان متون کهن را با دغدغه های معاصر نوجوان پیوند می زند و از ابزارهای دیجیتال برای ارائه ی چندبعدی و تعاملی این متون بهره می گیرد، درگیری ذهنی و عاطفی دانش آموز با درس ادبیات به طور معناداری افزایش می یابد. این مقاله همچنین به چالش های موجود، نقش معلم در فضای دیجیتال، و الزامات تربیتی و فرهنگی این فرایند می پردازد.

کلیدواژه ها:

فضای مجازی ، ابزارهای دیجیتال ، ادبیات فارسی ، تدریس خلاق ، مسائل امروزی ، دوستی ، شکست ، امیدواری ، احساس بیگانگی ، نوجوان ، یادگیری معنادار