نقش مهندسی عمران در توسعه زیرساخت های پایدار

همتی فراهانی و همکاران، ۱۴۰۲؛ واحدی و همکاران، ۱۴۰۲؛ Thacker et al., ۲۰۱۹]** زیرساخت هایی مانند راه ها، پل ها، ساختمان ها، سدها، شبکه های آب و فاضلاب و سامانه های حمل ونقل، بخش مهمی از نیازهای اساسی جامعه را تامین می کنند. بااین حال، ساخت و بهره برداری از این دارایی ها ممکن است با مصرف منابع طبیعی، تولید پسماند و آلودگی، هزینه های نگهداری و آسیب پذیری در برابر مخاطرات طبیعی همراه باشد. هدف پژوهش حاضر، بررسی نقش مهندسی عمران در توسعه زیرساخت های پایدار و شناسایی مهم ترین ابزارها، معیارها و موانع تحقق آن است. این مقاله با روش مروری توصیفی و تحلیلی تدوین شده و در آن، پژوهش های داخلی و خارجی مرتبط با پایداری زیرساخت، مصالح، مدل سازی اطلاعات ساختمان، چرخه عمر و تاب آوری بررسی شده اند. نتایج مرور نشان می دهد که پایداری زیرساخت تنها به کاهش آثار محیط زیستی محدود نیست، بلکه ابعاد فنی، اقتصادی و اجتماعی را نیز در بر می گیرد. مهندسان عمران از طریق برنامه ریزی بلندمدت، انتخاب آگاهانه مصالح، طراحی متناسب با شرایط اقلیمی و مخاطرات، کاهش اتلاف منابع، کنترل کیفیت، استفاده موثر از فناوری های دیجیتال و برنامه ریزی برای نگهداری می توانند در این زمینه نقش آفرینی کنند. یافته ها همچنین نشان می دهد که به کارگیری فناوری یا مصالح نوین، به تنهایی تضمین کننده پایداری نیست و باید همراه با ارزیابی عملکرد، توجه به هزینه های چرخه عمر، الزامات ایمنی، قابلیت نگهداری و شرایط محلی باشد. در پایان، مقاله بر ضرورت تعریف معیارهای پایداری از ابتدای پروژه و گسترش مطالعات میدانی در طرح های عمرانی ایران تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

مهندسی عمران ، زیرساخت پایدار ، توسعه پایدار ، ارزیابی چرخه عمر ، تاب آوری ، مصالح پایدار ، مدل سازی اطلاعات ساختمان