تاثیر والدین در تقویت انگیزه یادگیری و نوآوری دانش آموزان در دوران هوش مصنوعی

سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 47

فایل این مقاله در 16 صفحه با فرمت PDF و WORD قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

CONFERWAN01_1715

تاریخ نمایه سازی: 26 مهر 1405

چکیده مقاله:

گسترش ابزارهای هوش مصنوعی مولد، از چت بات های آموزشی تا ابزارهای تولید متن، تصویر و صدا، شیوه دسترسی دانش آموزان به اطلاعات و انجام فعالیت های درسی را به سرعت تغییر داده است. این ابزارها می توانند با توضیح دوباره مفاهیم، ارائه بازخورد فوری، پیشنهاد مسیرهای گوناگون برای حل مسئله و کمک به شکل گیری ایده های تازه، فرصت هایی برای یادگیری شخصی سازی شده و خلاقانه فراهم کنند. در عین حال، استفاده بی هدف یا بیش از اندازه از آن ها ممکن است دانش آموز را به پذیرش پاسخ های نادرست یا بررسی نشده، واگذاری تلاش ذهنی به فناوری و وابستگی در انجام تکالیف سوق دهد. ازاین رو، مسئله اصلی تنها میزان استفاده از هوش مصنوعی نیست، بلکه چگونگی همراهی دانش آموز در استفاده آگاهانه، نقادانه و خلاقانه از آن است. این مقاله با رویکردی توصیفی تحلیلی، نقش والدین را در تقویت انگیزه یادگیری و نوآوری دانش آموزان در دوران هوش مصنوعی بررسی می کند. توجه به علایق و تفاوت های فردی، ایجاد فضای امن برای پرسشگری و تجربه، ارزش دادن به تلاش و فرایند یادگیری به جای تمرکز صرف بر نمره و محصول نهایی، و تشویق فرزند به پیگیری ایده های شخصی، از راهکارهای مهم خانواده در این زمینه است. والدین همچنین می توانند با گفت وگو درباره شیوه کار ابزارهای هوشمند، محدودیت ها و خطاهای احتمالی آن ها، دانش آموز را به مقایسه پاسخ ها با منابع معتبر، پرسیدن پرسش های دقیق، اصلاح خروجی های هوش مصنوعی و توضیح دیدگاه خودش ترغیب کنند. در این رویکرد، هوش مصنوعی باید نقش دستیار یادگیری و هم فکری را داشته باشد، نه جایگزین کنجکاوی، داوری و کوشش مستقل دانش آموز. از دیگر مسئولیت های والدین، آشناکردن فرزندان با سواد هوش مصنوعی و ابعاد اخلاقی استفاده از آن است؛ از جمله حفاظت از اطلاعات شخصی، توجه به سوگیری و نادرستی احتمالی محتوا، رعایت حقوق دیگران و شفافیت درباره استفاده از ابزارهای هوشمند در فعالیت های آموزشی. یافته های یک مرور پژوهشی در سال ۲۰۲۵ نشان می دهد که در پژوهش های مربوط به هوش مصنوعی مولد در آموزش مدرسه ای، نقش والدین هنوز کمتر بررسی شده است؛ بنابراین، توجه بیشتر به همکاری خانه و مدرسه در این حوزه ضرورت دارد. در مجموع، والدین با ایجاد تعادل میان حمایت و استقلال، الگوسازی در استفاده مسئولانه از فناوری و حفظ فرصت های یادگیری بدون هوش مصنوعی، می توانند به پرورش دانش آموزانی باانگیزه، خلاق، پرسشگر و برخوردار از توانایی ارزیابی نقادانه کمک کنند. تحقق این هدف نیازمند همکاری خانواده و مدرسه و فراهم کردن راهنمایی های روشن و متناسب با سن دانش آموزان است.

نویسندگان

سمیه دهقان

کارشناسی آموزش و پرورش ابتدایی