روابط اجتماعی و سلامت روان در مدرسه در عصر هوش مصنوعی و فناوری های نوین آموزشی

گسترش هوش مصنوعی و فناوری های نوین آموزشی، محیط مدرسه را با تغییرات مهمی در شیوه های یاددهی یادگیری، ارتباطات میان فردی و تعاملات اجتماعی روبه رو کرده است. مدرسه علاوه بر آنکه محیطی برای انتقال دانش و پرورش توانایی های شناختی است، یکی از مهم ترین بسترهای شکل گیری روابط اجتماعی، هویت فردی، احساس تعلق، همکاری و سلامت روان دانش آموزان به شمار می آید. ورود ابزارهای هوشمند، سامانه های یادگیری دیجیتال، دستیارهای آموزشی مبتنی بر هوش مصنوعی و محیط های ارتباطی مجازی می تواند فرصت هایی برای افزایش مشارکت، شخصی سازی یادگیری، دسترسی به منابع و تقویت تعاملات آموزشی ایجاد کند؛ اما در صورت استفاده نامتوازن، ممکن است کاهش ارتباط چهره به چهره، انزوای اجتماعی، وابستگی به فناوری، اختلال در الگوهای ارتباطی و برخی آسیب های روانی را نیز به همراه داشته باشد. ازاین رو، مسئله اصلی، چگونگی ایجاد تعادل میان بهره گیری از ظرفیت های فناوری و حفظ ماهیت انسانی و اجتماعی مدرسه است. پژوهش حاضر با هدف بررسی روابط اجتماعی و سلامت روان دانش آموزان در مدرسه در عصر هوش مصنوعی و فناوری های نوین آموزشی، با رویکرد توصیفی تحلیلی و با استفاده از منابع کتابخانه ای انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که فناوری زمانی می تواند به ارتقای سلامت روان و روابط اجتماعی کمک کند که در خدمت اهداف تربیتی قرار گیرد و جایگزین ارتباط انسانی، نقش معلم و تعامل مستقیم دانش آموزان نشود. همچنین نقش معلم، خانواده، برنامه درسی و فرهنگ مدرسه در هدایت استفاده سالم و مسئولانه از فناوری بسیار تعیین کننده است.

کلیدواژه ها:

روابط اجتماعی ، سلامت روان ، مدرسه ، هوش مصنوعی ، فناوری های نوین آموزشی ، دانش آموزان ، تعامل اجتماعی ، یادگیری دیجیتال