نقش شعر و آموزش شعر در پرورش عواطف، خلاقیت و مهارت های زبانی دانش آموزان

شعر به عنوان یکی از مهم ترین جلوه های زبان و ادبیات، از ظرفیت گسترده ای برای تاثیرگذاری بر ابعاد شناختی، عاطفی، زبانی و خلاقانه دانش آموزان برخوردار است. آموزش شعر در محیط مدرسه، چنانچه از رویکردهای سنتی حافظه محور فاصله گرفته و بر تجربه، درک، گفت وگو، تخیل و آفرینش ادبی استوار شود، می تواند زمینه مناسبی برای رشد همه جانبه دانش آموزان فراهم سازد. شعر از طریق بهره گیری از آهنگ، تصویر، تشبیه، استعاره، عاطفه و موسیقی واژگان، دانش آموز را با امکانات متنوع زبان آشنا می کند و به توسعه گنجینه واژگان، تقویت مهارت خواندن و درک مطلب، بهبود توانایی سخن گفتن و افزایش حساسیت نسبت به ظرافت های زبانی کمک می نماید. از سوی دیگر، ماهیت تخیلی و چندلایه شعر فرصت مناسبی برای پرورش تفکر واگرا، تخیل، نوآوری و توانایی تولید ایده های جدید فراهم می کند. شعر همچنین با بازنمایی احساسات انسانی، تجربه های فردی و اجتماعی و موقعیت های اخلاقی، می تواند در تقویت همدلی، خودآگاهی، حساسیت عاطفی و درک احساسات دیگران نقش داشته باشد. هدف مقاله حاضر، بررسی نقش شعر و آموزش شعر در پرورش عواطف، خلاقیت و مهارت های زبانی دانش آموزان و تبیین ظرفیت های آموزشی آن در فرایند یاددهی یادگیری است. در این مقاله، ضمن بررسی مبانی نظری آموزش شعر، ارتباط میان شعر و رشد عاطفی، خلاقیت و مهارت های زبانی مورد تحلیل قرار می گیرد و بر ضرورت تغییر نگرش نسبت به آموزش شعر در مدارس تاکید می شود. یافته های نظری پژوهش نشان می دهد که آموزش شعر، در صورت بهره گیری از روش های فعال، مشارکتی و دانش آموزمحور، می تواند از یک فعالیت صرفا ادبی و حفظ کردنی فراتر رفته و به ابزاری موثر برای رشد زبانی، عاطفی و خلاقانه دانش آموزان تبدیل شود. بنابراین، توجه هدفمند به شعر در برنامه درسی زبان و ادبیات فارسی و توانمندسازی معلمان در زمینه روش های نوین آموزش شعر، می تواند نقش مهمی در ارتقای کیفیت آموزش و پرورش استعدادهای چندبعدی دانش آموزان داشته باشد.

کلیدواژه ها:

شعر ، آموزش شعر ، عواطف ، خلاقیت ، مهارت های زبانی ، دانش آموزان ، آموزش ادبیات فارسی ، یادگیری.