تاثیر یادگیری فعال بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان

یادگیری فعال یکی از رویکردهای نوین در فرایند آموزش است که در آن دانش آموز از دریافت کننده منفعل اطلاعات به مشارکت کننده ای فعال، جست وجوگر و مسئول در فرایند یادگیری تبدیل می شود. در این رویکرد، یادگیری از طریق فعالیت هایی مانند بحث و گفت وگو، حل مسئله، کارگروهی، پرسشگری، انجام فعالیت های عملی، آموزش همسالان، پروژه های آموزشی و بازخورد مستمر شکل می گیرد. هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر یادگیری فعال بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان است. این پژوهش با رویکرد مروری تحلیلی و با استفاده از منابع فارسی موجود در حوزه روان شناسی تربیتی، یادگیری و روش ها و فنون تدریس انجام شده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که یادگیری فعال با افزایش مشارکت شناختی و رفتاری دانش آموزان، تقویت انگیزش، افزایش تعامل میان دانش آموز و معلم، بهبود مهارت حل مسئله، تعمیق پردازش اطلاعات، افزایش فرصت تمرین و بازخورد و تقویت یادگیری خودتنظیم می تواند زمینه ارتقای پیشرفت تحصیلی را فراهم کند. همچنین، اثربخشی این رویکرد تا حد زیادی به کیفیت طراحی فعالیت های آموزشی، نقش تسهیل گر معلم، تناسب فعالیت ها با سن و توانایی دانش آموزان، مدیریت کلاس و استفاده مناسب از ارزشیابی وابسته است. بنابراین، یادگیری فعال را می توان یکی از راهبردهای موثر برای حرکت از آموزش انتقال محور به آموزش یادگیرنده محور و ارتقای کیفیت یادگیری دانش آموزان دانست.

کلیدواژه ها:

یادگیری فعال ، پیشرفت تحصیلی ، دانش آموزان ، روش تدریس ، مشارکت یادگیرنده ، یادگیری دانش آموزمحور