تاثیر سوءتنظیم هیجانی بر کاهش تمرکز و کاهش پیشرفت آموزشی

سوءتنظیم هیجانی به عنوان ناتوانی در شناسایی، مدیریت و تعدیل موثر هیجان ها، یکی از عوامل مهم در افت عملکرد شناختی و تحصیلی دانش آموزان و دانشجویان محسوب می شود. این پدیده با افزایش آشفتگی ذهنی، کاهش کنترل توجه، و دشواری در تنظیم واکنش ها، موجب افت تمرکز در فرایند یادگیری می گردد. هنگامی که فرد در مواجهه با استرس، اضطراب، خشم یا ناامیدی قادر به مدیریت هیجان های خود نباشد، منابع شناختی او به جای پردازش اطلاعات آموزشی، صرف درگیری های هیجانی می شود و همین امر درک مطالب، حافظه کاری و استمرار در انجام تکالیف را تضعیف می کند. در نتیجه، کاهش تمرکز به طور مستقیم بر کیفیت یادگیری، مشارکت کلاسی، انگیزه تحصیلی و عملکرد در آزمون ها اثر منفی می گذارد. از سوی دیگر، تداوم این وضعیت می تواند به کاهش اعتمادبه نفس، افزایش اجتناب تحصیلی و افت پیشرفت آموزشی منجر شود. شواهد پژوهشی نشان می دهد که آموزش مهارت های تنظیم هیجان، تقویت خودآگاهی هیجانی، و به کارگیری راهبردهای مقابله ای سازگار می تواند نقش مهمی در بهبود تمرکز و ارتقای موفقیت تحصیلی ایفا کند. بنابراین، توجه به سوءتنظیم هیجانی در محیط های آموزشی و طراحی مداخلات روان شناختی و تربیتی مناسب، برای پیشگیری از افت تحصیلی و حمایت از رشد آموزشی ضروری است. این مطالعه به بررسی رابطه میان مدیریت ناکارآمد هیجانات (سوءتنظیم هیجانی) و پیامدهای منفی آن بر فرآیند یادگیری می پردازد. بر اساس مدل های روان شناسی شناختی، هیجانات منفی مدیریت نشده، توجه را از محرک های آموزشی منحرف کرده و باعث بروز آشفتگی در عملکردهای اجرایی مغز می شوند. این پژوهش نشان می دهد که افت تمرکز، پیامد مستقیم سوءتنظیم هیجانی است که در نهایت منجر به کاهش بازدهی آموزشی و افت پیشرفت تحصیلی می گردد. یافته ها پیشنهاد می کنند که مداخله های روان شناختی در مدارس نباید تنها بر جنبه های شناختی، بلکه باید بر بهبود ظرفیت تنظیم هیجانی دانش آموزان نیز متمرکز باشد.

کلیدواژه ها:

سوءتنظیم هیجانی ، تمرکز ، پیشرفت تحصیلی